Een hardloopbloes.... -jasje...of zo

De stof die ik besteld had voor mijn nieuwe broek bleek niet zoveel stretch te hebben als ik had gehoopt. Dat is het risico als je stof bestelt via internet, daarom doe ik het ook liever niet. Maar ja, ik had het nu toch, en weggooien was geen optie. Ik vond dat het wel een bloes kon worden. (blouse doet me altijd zo denken aan wasmiddelreclame van lang geleden... "wat een schitterende blouououse!")

En zo gebeurde. Het werd een bloes, een hardloopbloes. Je vraagt je misschien af of ik ze wel allemaal op een rijtje heb, hardlopen in een bloes van ribcord? Ik kan je geruststellen. Mijn knieën en ik hebben in goed onderling overleg besloten dat we dat niet meer doen, hardlopen. Mijn knieën vinden het niet leuk, en de rest van mij vindt er eigenlijk ook geen klap an. Mijn hardloopschoenen hangen al een poosje aan de wilgen en daar hangen ze goed.

Toch is het een hardloopbloes, of eigenlijk bij nader inzien meer een hardloopjasje. Wie het wil komen bezichtigen wordt verzocht dat langsrennend te doen, met een behoorlijk tempo graag. Dan is het namelijk best een aardig ding.

Van dichterbij, en als je stilstaat, dan zie je van alles dat niet de bedoeling is. Het was ook een nogal onzalig project. Veel uithalen en overdoen, soms wel 3 keer. Scheve randjes, een gebroken en een gebogen naald, randjes die scheef zitten, een uitgescheurd en weer gerepareerd knoopsgat... En ik had van twee soorten knopen net niet genoeg, dus heb ik ze maar door elkaar gebruikt. Dat vind ik zelf dan wel weer heel leuk opgelost. Hij kan dicht, net, maar open is mooier. Comfortabeler ook.


Een hardloopjasje dus. En ik draag hem lekker terwijl ik met mijn pootjes op tafel op de bank hang.

Iemand een leuk jurkje?

"Doe het NIET, mam!"
Mijn oudste dochter heeft een mening als het gaat over kleren en stof. Ze is nogal... open over die mening. Loop ik naar een rek toe met jurkjes waarvan ik denk "misschien zit er iets leuks tussen, even snuffelen..." dan hoor ik naast me: "Nee, doe het niet..."  Of heel soms: "Mag wel, maar dan ga ik aan de andere kant van de straat lopen." De boodschap is duidelijk.
Je zou zeggen dat het de leeftijd is.  Maar al toen ze twee was en ik nietsvermoedend een paar schoenen paste, keek ze zuinig van de schoenen naar mij en sprak misprijzend: "Doe maar niet..." Die schoenen heb ik maar laten staan...
Ik luister heus niet altijd. Soms koop ik een kledingstuk of lap stof die zij heeft afgekeurd. Dat heeft gevolgen. Gevolgen in de vorm van "Ha mam, heb je je schimmelshirt maar weer eens aangetrokken?" Zo'n kledingstuk eindigt dan vanzelf ergens in een kledingcontainer. Misschien dat een moeder zonder dochter er nog iets mee kan...
En soms went ze er aan. Ze is ook niet te beroerd om het toe te geven als het achteraf toch leuker was dan zij dacht.

Of ik de stof die ik al een paar jaar had liggen om een jurk van te maken in het bijzijn van mijn geliefde criticus heb gekocht weet ik niet, maar het was zeker een "doe-het-niet-mam-lapje". En dan blijft zo'n lap dus jaren liggen. Stel je voor dat ze gelijk heeft, dan is het zo zonde van het werk....

Gisteren trok ik toch dat lapje tevoorschijn. Ik vond een leuk patroon en de lap werd jurk. D'r is niet eens zo heel veel mis mee. Hij is iets te wijd, maar daar is wat aan te doen. De stof is superzacht, en hi
j zit heerlijk, echt. De halslijn vind ik mooi, en met een warme panty is het een heerlijk winterjurkje. Maar toch... Als ik mezelf in de spiegel bekijk, denk ik "Doe maar niet..."

Het tot jurk verworden lapje ligt weer in een doos. Van de lappendoos verschoven naar de verkoopdoos. Iemand nog een leuk jurkje? Maar 44, spiksplinternieuw en heeeerlijk zacht...

Twee sleutelzakjes

Vroegah, toen de motoren nog van hout en de wielen nog vierkant waren, had mijn vader een sleutelzakje. Ik vond dat als kind een mooi ding. Het leek een beetje een hoed van een goochelaar: de sleutels verdwenen erin als je aan het bandje trok, en je kon ze er zo weer uitschudden,

Niet zo vreemd dat ik later ook zo'n sleutelzakje wilde natuurlijk. De sleutels van ons eerste huis zaten in net zo'n tasje, en nog steeds was ik een beetje geïntrigeerd door het eenvoudige, maar effectieve systeem. Ik moest dat misschien ook wel zelf kunnen maken, dacht ik. En dus maakte ik, jaren later, voor mijn man een proefexemplaar, en hij wilde er meteen nog wel eentje. Hoeveel sleuteltasjes heeft een man nodig, zou je zeggen. Nou, twee, eentje voor de huissleutels en eentje voor de autosleutel.

1

Intussen was hij toe aan zijn derde setje sleuteltasjes. Ze zijn namelijk niet van leer, zoals die van mijn vader, dus ze verslijten wat sneller. Vandaag is hij jarig, en dus knutselde ik gisteren twee sleuteltasjes in elkaar. En omdat ze toch wel heel leuk zijn, deel ik met jullie hoe ik ze maak.

1. Je hebt nodig:

• Buitenstof en voeringstof voor het zakje. Bij mij was het formaat 30 cm x 11 cm.
• Stof (ik nam de voeringstof) voor het bandje, 30 cm x 6 cm.
• Vlieseline voor het voeringzakje en het bandje
• Een sleutelring
• Een grote knoop

3,4

• Een stukje klittenband

2. Verstevig de stof van het voeringzakje en het bandje

3. Naai het zachte deel van het klittenband op de stof van het buitenzakje, een stukje van de rand. Omdat mijn stof wat rekbaar was, heb ik een stukje vlieseline aan de binnenkant gestreken ter versteviging.
4. Leg de beide lapjes met de verkeerde kanten op elkaar. Naai een knoopsgat in het midden. De buitenstof en de voering zitten nu alleen bij het knoopsgat aan elkaar vast.

5

5. Naar de zijkanten van het buitenzakje en van het voeringzakje afzonderlijk.

6

6. Vouw het buitenzakje om het voeringzakje. Beetje frutten om de boel glad te krijgen. Strijk de bovenranden naar binnen en naai de binnen- en buitenkant smal op de kant aan elkaar. Dat gaat het
gemakkelijkst door het voetje in het zakje te zetten, je naait dan dus op de voeringkant.

8

7. Vouw de stof van de band in de lengte dubbel, naaien en keren. Beetje gepriegel wel...
8. Vouw de band dubbel en leg de sleutelring in de vouw. Naai de beide lagen van de band naast de ring op elkaar.
9. Naai nu de beide lagen smal op de kant aan beide kanten op elkaar, met de uiteinden zonder ring naar binnen geslagen. Naai meteen het haakjesdeel van het klittenband aan het uiteinde mee. (Stylefix van Farbenmix is mijn grote vriend hier trouwens, eerst even vastplakken, dan verschuift 't niet)
10. Pruts het bandje door het knoopsgat, van binnen uit, met de ring in het
zakje.
11. Naai de knoop met de hand aan het uiteinde van het klittenband. Dan heb je aan dat uiteinde dus aan de ene kant klittenband, en aan de andere kant de knoop. De knoop zorgt ervoor dat het bandje niet door het knoopsgat terugfloept.


Ik maakte er dus weer twee, met twee verschillende knopen, dan kan mijn man beide tasjes tegelijk in zijn broekzak hebben en op de tast weten welke hij moet hebben :-)

3 keer hetzelfde jurkje... O wacht, toch niet...

 Pas zag ik op Sancho een jurk voorbij komen waarvan ik het model erg mooi vond. Het was de It's A Fits nummer 1075, een wijde jurk met deelnaden voor en achter.
Ik ging met mijn dochters naar de markt, en de oudste met een behoorlijk duidelijke mening over kleding en stoffen, vond een stof die ze voor mij erg leuk vond. Ik had al eerder over dit lapje getwijfeld, maar nu mocht 'ie mee.
't Was alleen wel een erg dure lap en ik durfde er nog niet aan te beginnen. Ik twijfelde over de maat. Jaren heb ik maat 44 gemaakt, maar ik vermoedde dat 42 wel kon. Maar ja, zeker weten deed ik het niet, dus er moest een proefjurk komen.

Ik bestelde een mooie petrolkleurige tricot, die langer op zich liet wachten dan voorzien. Gelukkig was daar de Stoffenbeurs in Deventer. Ik kocht twee lapjes, beide met het oog op de proefjurk. Ik begon met de grijze lap. Grijze lap begon goed. Zijpanden, schoudernaden, boordje eraan.... Hmmmm... Boordje zag er keurig uit. Alleen zat de keurige naad wel mooi aan de buitenkant.... Dat was een typisch gevalletje concentratiedipje. Ik heb de zijnaden nog even gestikt en kwam tot de conclusie dat maat 42 prima paste. (hoe meer deelnaden, hoe makkelijker dat gaat; ik knip ruimer dan ik naai)
Toen ben ik maar gewoon begonnen met dat dure lapje en heb daar de officiele jurk van genaaid. Hoewel ik 'm een tikkeltje tuttig blijf vinden, draag ik 'm graag. Hij zit heerlijk, is vrolijk en zomers en wijd. Wat hier in huis een zwierezwaaijurk heet.

Vervolgens kon ik het toch niet over mijn hart verkrijgen de grijze te laten liggen. Boordje er weer afgeprutst, aan de goeie kant er weer aan en toen de mouwen (bij deze 3/4 mouwen in plaats van de korte) 't Boordje is niet perfect. Beetje scheef ("Schaif stait laif", zei oma altijd) en niet overal glad. Maar als je snel langsrent zie je daar niks van.

En toen wilde ik nog een kortemouwenversie van de derde stof maken. Alleen bleek dat ik niet 3 meter had meegekregen, zoals ik had gevraagd (en betaald) maar 2 meter 20. Ik vermoed geen kwade opzet, het was druk bij de kraam en de enige hulp ging er net vandoor. Evengoed kreeg ik dit patroon echt met geen mogelijkheid uit de stof. Een beetje chagrijnig was ik wel, moet ik toegeven. En ik heb zelfs een heel klein beetje met de lap gegooid. Maar één keertje hoor, niet heel hoog, en ik heb niemand geraakt. En vervolgens heb ik een ander patroon gezocht. Het werd jurk 103 uit de Knipbijlage van april 2016. Het is een mwah-jurkje geworden. M'n decolleté heb ik veilig gesteld door de overslagpanden iets verder te overlappen dan de bedoeling was en bovenaan even op elkaar vast te maken. En ik heb de rok zo'n 13 cm korter gemaakt dan aangegeven. Echt flatteus vind ik 'm niet, wordt geen lievelingsjurk. Hij gaat mee in de vakantiekoffer (Noorwegen, here we come!) en wat ik er daarna mee doe, zie ik wel.
En die petrolkleurige stof... die is gearriveerd en heel mooi en die wacht op een ander patroon.

Gewoon leuk: Blusentop

Een lekker snel tussendoorwerkje. Kan niet misgaan zou je zeggen. Nou ja, dat kan wel hoor, als je haast hebt... En dat had ik, want ik wilde het topje vanmiddag afhebben, omdat het morgen weer slechter weer zou worden, en Ik graag wilde dat hij leuk buiten op de foto kwam,
En zo kon het maar zo gebeuren dat ik een knoert van een beginnersfout maakte en de buitenkant van het ene deel keurig aan de binnenkant van het andere deel had zitten. Afijn, dat was snel opgelost, da's het voordeel van locknaden, die haal je zo uit.
Voor de bandjes gebruik ik normaal zelfgemaakt biaisband van een van de lapjes die ik in het kledingstuk gebruik bijvoorbeeld, maar ik had al heel lang zo'n goedkoop bandje liggen dat er eigenlijk best leuk bij paste en dat wel op mocht. Dat het goedkoop is merk je aan van alles. Zo koop je een rolletje dat niet uit een stuk maar uit 3 losse stukken blijkt te bestaan, en het is dusdanig slordig geknipt dat het op een punt nogal draait. Dat doen we dus ook niet meer, volgende keer weer ietsje meer tijd aan besteden en zelf maken.
Evengoed, leuk topje, gaat in de kast voor als het echt warm is. En eigenlijk voor op bijvoorbeeld een spijkerbroek. Maar die wil dit dametje niet aan....

Een nieuwe jas!

Mijn oude zomerjas kon echt niet meer. De mouwen waren versleten, een knoop was weg en de rest hing los en verder was het ook niet veel meer. Kennelijk vond ik dat vorig jaar ook al, want ik vond hem vorige week toen het weer wat beter werd ongewassen terug aan de kapstok, ik ging er aan het begin van het winterseizoen vanuit dat ik tegen de tijd dat het nodig was wel een nieuwe zou hebben.
Eigenlijk was ik al jaren van plan om weer een keer een jas voor mezelf te naaien. Dat heb ik ooit eerder gedaan met een winterjas en ik vind jassen naaien erg leuk.
Je gebruikt ze zo lekker veel.
Een poosje terug had ik dit patroon gekocht, de Lady Shiva van Farbenmix.
Ik heb nog even getwijfeld over de maat. Hij is nu iets aan de krappe kant, maar een maat groter was zoveel ruimer en bovendien ook langer dat ik vond dat dit beter was. Ik heb er nog een lekker ruime binnenzak met rits in gezet en een ruime ophanglus.
De rits verdient geen schoonheidprijs, maar het bewijs daarvan zit aan de binnenkant. Die rits was sowieso nog een heel gedoe, want het bleek geen sinecure om een deelbare rits van 85 cm in de goede kleur te vinden. Niet in Warnsveld of Zutphen, en ook niet in de winkel waar ik hem in Apeldoorn dacht te kunnen vinden. Gelukkig was daar Cobie Rouwendal van mijn favoriete naaimachinewinkel die dacht dat er misschien op de markt wel een fourniturenkraam stond op zaterdag. En die stond er. Een kleintje, maar groot genoeg voor precies de goeie rits. Als ik al die omzwervingen niet had hoeven maken, had ik deze jas misschien in een dag af gehad, maar nu moest ik vanochtend nog even verder.
De voering erin gezet en nog wat naden doorgestikt om te zorgen dat de voering er niet onderuit piept. Daar is 'ie aan de binnenkant wat minder mooi van geworden, maar aan de buitenkant stukken mooier!

En nog een jurk!

We zijn bofferds, allebei, mijn dochter en ik. Zij omdat ze ALWEER een jurk kreeg, eentje van een lap die als impulsaankoop was meegegaan van het Stoffenspektakel en die ik nu als jurkje voor haar helemaal geweldig vind. En ik dat ik een dochter heb die elke keer blij is met wat ik maak, en altijd bereid is om enthousiast te poseren. Heerlijk kind.
O, en ik ben niet alleen een bofferd, ik ben nu ook officieel een nerd.  Want wat ben je anders, als je een jurk zelf (waarvan akte!!) tekent en daarbij vooral heel erg veel lol hebt in het gebruiken van pi om te bepalen hoe je de bovenkant van de rok moet tekenen...

Als moederliefde het wint van gezond verstand (dan levert dat soms best iets leuks op)

Kijk, meestal gaan ze best samen, mijn moederliefde en mijn gezond verstand. Maar af en toe heb ik zo'n momentje...

Zo stond ik vorige week op het Stoffenspektakel. Tussen de overdaad aan lappen lag een lap tricot waarvan mijn moederliefde riep: "Ja! Die!" Mijn gezond verstand zei nog: "Nou... ehm.... zou je dat nou wel doen?" Maar moederliefde wist het zeker. Van deze stof zou mijn jongste dochter HEEL gelukkig worden. En gezond verstand dacht: "Ach... moet ik hier nou moeilijk over doen? Waarom eigenlijk?"
De tricot ging mee. En moederliefde had wel gelijk. Dochter werd wel erg blij van dit lapje. Het is inmiddels een jurkje, net als de vorige keer een door mij aangepaste Quiara van Farbenmix, ik moest immers nog de halslijn mooier krijgen. Dat is deze keer ook echt veel beter gelukt, en dat voelt goed.

En voor mezelf heb ik een shirt gemaakt. Grappig genoeg ongeveer hetzelfde patroon, de Quiala van Farbenmix, de volwassen versie van de Quiara. Ik heb 'm al jaren. maar had 'm nog nooit gebruikt. Toen ik de stof op het stoffenspektakel zag liggen vond ik 'm geweldig, maar terwijl ik ermee bezig was, werd ik steeds minder enthousiast. Toch doorgegaan, en, in tegenstelling tot wat ik normaal doe, erg geprobeerd het hele geval symmetrisch te krijgen. Dat is wonderlijk goed gelukt, en misschien nog wonderlijker is dat ik het shirt uiteindelijk toch best leuk vind.

Ooit had ik mij voorgenomen.... maar ja...

Ooit had ik mij voorgenomen om een paar dingen niet meer te doen:

1. Gordijnen naaien. Hoop gedoe met grote lappen stof, moeilijk recht te krijgen, niet leuk,
2. Naaien in opdracht. Ik naai wel eens voor anderen, maar dan als cadeautje, als ik daar zin in heb. Mensen beseffen vaak niet hoeveel werk het is en denken dat ik het er wel even tussendoor doe. En het is tenslotte mijn hobby. Alleen kom ik aan die hobby sowieso al weinig toe.
3. Naaien met voile. Het glijdt alle kanten op, werkt niet fijn, rafelt. Gedoe is 't.

Maar ja... Toen kwam mijn lieve buurmeisje van 6. Met twee heel lange voile gordijnen. Papa had een nieuw bed voor haar gemaakt, en daar zouden gordijntjes voor, maar die waren veeeeeeeeeeeel te lang. Dus of ik die alsjeblieft wat korter wilde maken. En tja, wat doe je dan, als buurvrouw die de naaimachine altijd klaar heeft staan? Dan zeg je toch, ondanks voornemen 1, 2 en 3, dat je dat wel wil doen.

Nou is het wel zo dat ik nog steeds een beetje tegen dit klusje opzag. Eerst mocht ik een schattig jurkje naaien voor een nog kleiner meisje, want dat had ik eerder bedacht. Maar toen ik naar het Stoffenspektakel in Apeldoorn ging woensdag, had ik wel die gordijntjes in mijn achterhoofd, Die moesten af voor de schaar in de nieuwe stoffen ging, anders zou ik het blijven uitstellen.

En dus knipte ik gisteren dapper een stuk van de gordijnen af, zette er een keurig zoompje in en kwam tot de conclusie dat voornemen 1 2 en 3 eigenlijk een beetje onzin waren in dit geval. Het was een werkje van niks en de stof werkte prima mee. 

En toen had ik van die lange afgeknipte lappen over.... En daar heb ik, niet in opdracht, maar als cadeautje voor het buurmeisje en haar zusje, nog wat leuks mee gedaan. 

(en mijn eigen meiden waren zo lief om even voor model te spelen, wat met name voor een dochter van 14 eigenlijk best sportief is)is)

Een shirt en een jurk, hetzelfde patroon

 Af en toe heb je zo'n patroon waar je telkens weer naar teruggrijpt. Ik heb dat met de Quiara van Farbenmix. Het is een shirtpatroon, maar ik heb er in een dappere bui ooit ook een jurkje van gemaakt, met V-hals in plaats van ronde hals. Het eerste jurkje staat op mijn oude blog.
Later heb ik hem nog een keer gemaakt in een zomerversie.
Beide jurkjes zijn veel gedragen maar nu te klein en overgedaan naar buurmeisjes van kleiner formaat.

Pas kwam ik een prachtig lapje tegen in een superleuk klein winkeltje in Zutphen waar ze een paar lappen stof hebben liggen. Mooie gelegenheid om met een grotere maar hetzelfde trucje uit te halen. V-hals tekenen, band erbij zoeken en in een avondje en wat details in de ochtend is het jurkje klaar. De grotere maat is echt nog wel een beetje groot, maar ach, met strikbanden gaat het best.
Hij moet nog een keer, kan niet anders, want de V-hals had nog mooier gekund. Da's een uitdaging die ik aanga.

Ik krijg de tekst en de foto's nu even niet mooi op de bladzijde, da's een uitdaging die ik niet aanga.
















En eerder van de week maakte ik van hetzelfde patroon, de Quiara, ook een shirt voor dezelfde dochter. Deze met korte panden en lange (heul lange) mouwen, van een lapje dat ik had gekocht voor ik weet niet wat, en waarvan ik verwachtte dat m'n meiske het niet mooi zou vinden. Maar ze vond het juist supervrolijk en wilde er HEEL graag een shirt van. Grappig genoeg gecombineerd met een restje van de stof van het zomerjurkje van eerder.

Mindset - twee tassen en een trotse dochter

Ze heeft al in haar vinger genaaid. Ze was de stof aan het rechtleggen en vergat het pedaal onder haar voet. Even riep ze nog dat de naaimachine het vanzelf deed, maar ja, echt plausibel klonk dat niet, ook niet in haar eigen oren.
Ze heeft ook al geroepen dat ze echt niet nog een keer ging aanhechten, want de eerste twee keer ging het ook mis. Maar toen ik niet op haar niet uitgesproken vraag om het dan maar voor haar te doen in ging, heeft ze toch nog een poging gedaan. En het lukte.
Ze is scheef gegaan, buiten de stof gegaan, de draad is geknapt, en het spoeltje raakte op.
Maar ze heeft een tas. Zelf ontworpen,  zelf versierd, zelf gemaakt.
Ze vraagt hulp als ze het nodig is (mam, wil je even meekijken of het spoeltje er nu goed in zit?) en doet t zelf als ze denkt dat ze het zelf kan (ik ga eerst nog even strijken hoor, dan naait het lekkerder).

Mijn dochter van 8 heeft haar eigen tas genaaid, op haar eigen naaimachine. En ze is hartstikke trots.
Vandaag ben ik niet thuis. Mijn dochter van 8 naait vandaag een kussentje voor haar zus van 14. Ze kan namelijk beter naaien dan haar zus van 14.  Dat is geen kwestie van talent of gave. Dat komt doordat ze zich niet laat ontmoedigen door scheve naden, naalden in vingers en knappende draden. Dat komt door haar prachtige growth mindset.

Ik heb zelf ook een tas genaaid. Een fijne grote van een lapje waarvan ik ooit in een vlaag van verstandsverbijstering dacht dat ik er n jasje van wilde. 't Is de messengerbag Isabella van Farbenmix.  Had 'm al eerder gemaakt, maar die is aan t verslijten. De band heb ik iets verlengd, zodat ik m over m'n andere schouder kan dragen, da's handiger op de fiets.
En ik heb er een groot extra vak met rits in gemaakt. Ook zo'n mindsetdingetje. Want dat stond niet op t patroon en ik moest t zelf bedenken en het is ook niet helemaal goed gelukt, hij is een beetje uitgezakt. Dus de volgende keer moet ik dat misschien anders doen.
Want een growth mindset, dat betekent niet dat je door positief denken alles maar zo kunt. Maar iets proberen waarvan je niet zeker weet of het gaat lukken, fouten durven maken en jezelf uitdagen, dát is wel een growth mindset!

Mindset - een oranje leeuwenpak of een rokje

Afgelopen weekend heb ik met verbazing op de tv gezien hoe volwassen mensen zich in konijnenkostuum, pinguinpak of olifantenoutfit hesen om in weer en wind bier te gaan staan drinken en rond te gaan hossen. Ik ben maar weer verder gezapt mezelf gelukkig prijzend dat ik niet in het zuiden woon en dat ook op de school waar ik werk geen carnaval wordt gevierd. Ik heb een bloedhekel aan verkleden. Als kind vond ik het nog wel leuk om de oude kleren van mijn moeder aan te trekken en als een jonkvrouw een minijurkje van haar te dragen dat bij mij tot op mijn voeten kwam. Maar na die tijd was het over, Definitief.

Helaas voor mij, we doen niet aan carnaval op school, maar wel aan verkleden. Volgende week is het meesters- en juffendag. en het thema is "Ik hou van Holland". Visioenen van oranje leeuwenpakken met klompen, dansmariekejurkjes en Katwijker klederdracht trokken aan mijn netvlies voorbij. Nee toch... toch nog?
Nou ben ik niet voor een gat te vangen. Ik herinnerde me een lapje dat al jaren op de plank ligt. Een heel mooi lapje, duur lapje, dat ik goedkoop van iemand over heb genomen. Al die jaren lag het daar, ik wilde er graag een rokje van maken, maar dan wel eigenlijk een beetje een wijd rokje, want het was zo'n heerlijk soepel lapje katoen. Maar eigenlijk was het lapje net te klein voor een wijd rokje. En het was zo'n mooi lapje dat ik al die tijd een beetje bang was om het te verknippen. Het moest wel echt een mooi rokje worden, dat

mooie lapje. Een tulpenlapje... Tulpen! Wat is er nou Hollandser dan tulpen? Geen beter moment om dit lapje nu maar eens aan te breken!
Ik had wel een patroon voor een rokje, maar dat was een strakkig rokje. En dus werd dit een Project, met een grote P.
Ik schreef het een poosje terug al. Ik kan goed naaien, maar ik heb een patroon nodig. Zelf iets bedenken, da's een ander verhaal, en dat durf ik eigenlijk niet aan. Die stoel is nog steeds bedekt met de deken
die jaren geleden in een kerstpakket zat en is nog steeds niet opnieuw bekleed.

Voor mij ligt mijn tulpenlapje, en het patroon dat past, maar niet wijd is. En ik WEET hoe ik het moet aanpakken, maar eigenlijk durf ik niet. Mijn fixed mindset steekt de kop op. "Ik kan het niet" "Ik heb echt een patroon nodig". "Ik kan wel naaien, maar niet patroontekenen" "Ik kan natuurlijk ook gewoon wel verkleedkleren aantrekken (of ziek zijn op die dag)". Maar heel zachtjes trekt mijn growth mindset aan mijn mouw. "Je kunt het wel proberen" " als je nou eerst een proefrokje maakt, dan geeft het niet als het fout gaat" "het is wel een uitdaging, en als het lukt is het wel heeeeeeeel leuk".
En ik maak een keuze. Ik kies voor het rokje, en tegen het oranje leeuwenpak met klompen.
Ik knip het patroon doormidden en maak het onderste deel wat wijder. Ik maak een proefrokje uit grijs linnen dat ik al wel meer dan 10 jaar heb liggen. Dat voelt als opruimen, een oud lapje er doorheen jagen, da's een bijkomend voordeel. En het proefrokje is draagbaar en eigenlijk best leuk. Het echte rokje mag nog wat wijder. En iets korter. Ik pas weer het patroon aan. Inknippen, wijder maken. Het onderste deel komt als het lukt mooi klokkend aan de bovenrand. Als ik het heel precies op de stof leg, past het net. Eigenlijk kan ik dit gewoon best, al durf ik dat nog niet helemaal door te laten dringen.
Het naaien is eigenlijk niet moeilijk. Gewoon eerst het rokdeel aan de band naaien, en verder spreekt het voor zich.. Een blinde rits erin, en het beleg heel precies met de hand vastgenaaid. Ik werk extra netjes, als een soort cadeautje aan mezelf

Bij het feest loop ik niet in een leeuwenpak, maar in een tulpenrokje, dat ik daarna ook nog heel vaak kan dragen. Voor de gelegenheid wil er ik er nog wel een knaloranje T-shirt bij aantrekken. En niemand zal zien dat ik van al mijn collega's waarschijnlijk verreweg de meeste uurtjes in mijn outfit heb zitten. Maar ik weet dat wel. En ik voel me echt een beetje feestelijk, want ik ben een drempel over gegaan. Ik heb een patroon echt helemaal veranderd, ondanks het stemmetje dat roept dat ik dat niet kan. En ik heb eieieieieindelijk dat lapje gebruikt.

Omdat je met alleen je hoofd ook nergens komt... Een kliederschort

 In navolging van haar grote zus en broer is ook onze jongste dochter toegetreden tot de Beeldtklas. De Beeldtklas is een initiatief van Danielle Tuin van Studio Beeldt met DT. Al jaren geeft zij na schooltijd lessen beeldende vorming bij ons op school, en al die tijd heeft ze al een kind van ons, tot plezier van alle partijen.
Juist voor kinderen die veel met en in hun hoofd bezig zijn, is het heerlijk om creatief bezig te zijn, en wat een geluk hebben wij dat Danielle bij ons op school komt. Eindeloos veel technieken kent ze, ze beschikt over zoveel materialen en ze begeleidt alle kinderen op hun eigen niveau. En dat is in het geval van onze kinderen niet per definitie altijd het hoogste niveau, maar ze hebben er zoveel plezier in!
Met al het kliederwerk is een schort wel handig. Ik had een tuniek in de kast hangen die ik een aantal jaren geleden voor mezelf had gemaakt en die ik eigenlijk nooit meer droeg. Tunneltje gemaakt in de hals en de mouwen, elastiek erdoor en klaar was het schort. Lekker lang voor een dame die graag jurken draagt.

Sinds vorige week is ook de oudste weer bij Danielle begonnen met lessen Beeldende Vorming. En als ik me niet vergis, gaat mijn zoon binnenkort ook weer mee. Heerlijk het hoofd even naar de achtergrond en de handen uit de mouwen.

Hieronder wat werk dat jongste dochter de afgelopen weken gemaakt heeft.