Wensen

 "Lieve juf Yvonne, wij hebben een heel mooi liedje voor je!"

Op mijn vrije maandag, die deze keer heel feestelijk is, krijg ik een spraakberichtje van mijn collega die vandaag bij de kleuters werkt. Nou ja, spraakberichtje, een zingberichtje is het.

Door mijn telefoon klinkt onbedoeld meerstemmig en ontroerend enthousiast een prachtig lied op de wijze van Vader Jacob:

Juf Yvonne, juf Yvonne
houdt van Dick, houdt van Dick.
Nog vele mooie jaren, nog vele mooie jaren,
gefeliciteerd, gefeliciteerd!

Afgelopen maandag, 6 oktober, was het feest bij ons thuis. Het was precies 25 jaar geleden dat we in Utrecht in ons mooie kloffie trouwden en we vierden dat innig. We zijn niet van de grote feesten, geen polonaises, geen dj's tot in de late uurtjes, geen afgehuurd zaaltje en ook geen 60 gasten. Uit eten met familie, en een klein aanwipfeestje thuis, met de kinderen en wat vrienden.  En later deze maand vieren we het nog met z'n tweetjes in Lissabon en met getuigen en ceremoniemeesters van 25 jaar geleden bij een concert.  Wij vieren op onze manier.

Van onze kinderen kregen we een speciale versie van de Feestkrant, een uitgave die ze ooit voor Moeder- en Vaderdag maakten en die nu in een luxe editie verscheen. Ze stellen zichzelf voor, laten ons door hun vrienden feliciteren, schrijven hoe ze hun eigen bruiloft voor zich zien, en we lezen nieuwsfeiten van 25 jaar geleden. CSI ging in première op onze trouwdag, en Slobodan Milosevic verloor definitief de macht in Joegoslavië. Ik had geen idee, ik was met andere dingen bezig. Een prachtcadeau is het, dat zijn waarde niet in geld laat uitdrukken.

En dan de kinderen van school. Van beide groepen krijgen we een prachtig kunstwerk, met, hoe kan het ook anders, als overheersende vorm een hart. 

In groep 5 hangt een mooie poster met van elk kind een hartje dat mooi versierd is of waar een lieve wens op staat. Ik laat het deze week lekker op school op de deur hangen, kunnen we er samen nog even van genieten.

Het grote hart van de kleuters kreeg ik al op de maandag zelf. Elk kind heeft uitgeknipt en opgeplakt wat ze voor cadeau voor ons in gedachten hebben. Het varieert van een raceauto en een racebaan (ach, wat had ik die in mijn kinderjaren graag gehad), via lavalampen en een Frozen-kasteel tot knalblauwe donuts en hutspot met bitterballen. Een waar feestmaal natuurlijk.

Op de achterkant staan de wensen van de kinderen, die mijn collega heerlijk letterlijk heeft opgeschreven. Een kleine greep uit de welgemeende wensen:

"Gefeliciteerd!"

"Wij wensen juf Yvonne trouwdag!"

"Ik wens dat juf Yvonne nog fijn leeft!"

"Lief dat je van hem houdt."

"Getrouwd!"

"Ik wens juf een raceauto."

"Lieve vrijheid!"

en, en daar ben ik het helemaal mee eens, daarom is het na 25 jaar tenslotte nog steeds feest:

"Het is leuk dat je met je man getrouwd bent!"

Gisteren trakteerde ik bij de kleuters, en vandaag in groep 5. Kleine zakjes snoepjes die in dankbaarheid werden ontvangen. Ook de jeugd van tegenwoordig is tevreden met feest op zakformaat.

Na schooltijd werd een jongen opgewacht door zijn broer uit groep 6. 
"Snoepjes? Waarom hebben jullie snoepjes?"

"Omdat juf Yvonne 25 jaar getrouwd is."

"Waarom krijgen wij dan niks? "

"Tja, omdat je broer nu toevallig bij mij in de klas zit, en jij niet meer."

"Nou, maar vorig jaar was je toch ook 24 jaar getrouwd?"

1 april

Tuurlijk, ik had al braaf verbaasd naar mijn voeten gekeken op de opmerking dat mijn veter loszat. Je kunt natuurlijk stoer stoïcijns nergens intrappen, maar de dag is een stuk ontspannener als je er gewoon in meegaat. 

Het was al een paar jaar geleden dat ik werkte op 1 april. Eigenlijk vind ik het wel prima als het niet op mijn werkdag valt, maar ik ga nou ook weer niet zo ver als de directeur van een poos geleden die gewoon standaard een dag vrij nam.

Vandaag was het mijn dag in groep 5, een leeftijdsgroep die er vol voor gaat. We generen ons nog niet voor flauwigheid en we vinden heel veel grappig. Losse veters bijvoorbeeld. 

Na de inloop loop ik even de klas uit, naar de mediatheek, om daar een paar kinderen op te halen die afgeleid zijn tijdens het ruilen van hun boek. Als ik de klas weer inwandel, is die half leeg. op de stoelen tenminste. Onder allerlei tafels uit steken hoofden en voeten en een van de kinderen die nog wel keurig op haar stoel zit, zegt met een ondeugende grijns: "Ja, ik weet ook niet waar ze gebleven zijn juf!" zelf onder de tafel kruipen is net te spannend, maar ze gaat een goeie grap niet verpesten. Ze is nog niet uitgepraat of aan alle kanten krabbelen kinderen overeind.

"1 APRIL, KIKKER IN JE BIL!"

Ik schrik natuurlijk, lach om deze briljante grap. "Nu moet jij ons ook voor de gek houden juf!" 

"Nee joh, daarvoor ben ik niet grappig genoeg." Ik zeg het als een voldongen feit. Zo'n goeie grap, dat gaat me nooit lukken. "Aaah.... jammer!" Sportief zijn ze wel, ze willen best teruggepakt worden. Maar helaas, het zit er niet in.

Na de spellingles staat informatie over de Avondvierdaagse op het programma. Ik heb een brief gekregen, en die neem ik samen met de kinderen door, want er staat belangrijke informatie in, maar ook veel moeilijke woorden die ik moet uitleggen. Meteen een lesje woordenschat en begrijpend lezen.

De afgelopen jaren was het telkens lastig geweest om de Avondvierdaagse te organiseren, want vrijwilligers zijn zoals overal schaars. Net als vorig jaar is het ook dit jaar wel gelukt om het evenement op poten te zetten, maar veel vrijwilligers hebben toch moeite met de hoeveelheid tijd die het kost. 4 hele avonden is lang. Samen lezen we de brief verder.

Een van de mogelijkheden is om de avonden in te korten. Er is besproken of het inkorten van de afstanden een optie is, maar dat doet wat ons betreft te veel afbreuk aan het sportieve element van de Avondvierdaagse.  

Om toch de avonden voor de vrijwilligers minder lang en intensief te maken, willen we dit jaar starten met een pilot. Dit jaar zullen de afstanden niet worden gewandeld, maar zullen de afstanden rennend afgelegd worden. Wij beseffen dat dit voor een aantal mensen bezwaren op kan leveren, maar gezien het feit dat het overgrote deel van de deelnemers jong en vitaal is, denken we dat het uitproberen van dit idee de moeite waard is.  

Let wel: de Avondvierdaagse is geen wedstrijd! We willen er nog steeds een sportief maar bovenal gezellig evenement van maken.  Groepen lopen net als voorheen samen, twee aan twee, maar nu in een rustig jog-tempo. Omdat het niet voor alle kinderen vanzelfsprekend is om 5 of 7.5 km te rennen, is het wellicht een goed idee om de komende maanden als groep te gaan trainen en ook begeleidende ouders voor te bereiden op deze verandering. 

En dus rennen mijn kinders even later keurig 2 aan 2 rondjes over het veld. Dat valt nog niet mee. Je wordt er moe van, van rennen. Hier en daar stort er eentje neer, struikelend over zijn eigen voeten of die van een ander. Het tempo moet best laag liggen, iedereen moet het bij kunnen houden. En wie sneller kan, maar niet inhalen. We proberen het een paar rondjes uit en gaan dan weer naar binnen. 

"Goed gedaan allemaal! Ik zal een mail naar jullie ouders sturen, met de brief over de Avondvierdaagse, en dat we vanmiddag weer gaan oefenen, als er ouders vanmiddag willen en kunnen, mogen ze vast meetrainen." Dit voorstel wordt met gejuich ontvangen. Sommige kinderen dekken manmoedig hun ouders in,  "Mijn moeder moet voor mijn broertje zorgen." "Mijn vader gaat dat echt nooit doen!" 

Maar vlak voor het einde van de schooldag staan er een paar ouders te kijken bij het veld, en een vader wil wel even een rondje meetrainen. Zijn dochter straalt als ik haar vader de hemel in prijs. Haar vader is vandaag een held.

Na het laatste rondje vraag ik de kinderen hoe ze dit vonden, en of ze het zien zitten om door te trainen voor de 5 km. Ja hoor, dat durven ze wel aan, we doen niet aan valse bescheidenheid. 

"Nou, dan heb ik toch een droevige meededeling voor jullie:  1 APRIL!"

Even is het stil en dan barst het kabaal los. "Ooooh! Juf!" "Maar die brief dan? Heb je die zelf gemaakt?  HOE DAN?" Maar vooral ook: "Aaaaaah! Jammer, het was net zo leuk!"

Maar ze moeten ook wel toegeven dat met zulke groepen rennen op de straat wel een beetje gevaarlijk is, als hier op het veld al telkens kinderen vallen. Voor sommige anderen is het een opluchting. Misschien gaan ze toch meedoen aan de Avondvierdaagse.

Net veel later kijk ik glimlachend terug op deze geslaagde grap,. Ik neem tevreden een slok van het water op mijn bureau, terwijl een paar kinderen onopvallend giebelend naar me staan te kijken. 

Zout.

Graag gedaan

Het zag er al wat dreigend uit, zo halverwege de ochtend. En ja hoor, net toen het pauze was, regende het. Gelukkig hagelde het niet, en sommige kinderen gingen gewoon naar buiten. Maar waar bijna iedereen graag een frisse neus haalt, is niet iedereen gediend van een natte neus, en veel kinderen bleven binnen. 

Een regenpauze is eigenlijk heel leuk, en heel wat kinderen hopen erop. Je mag tekenen, even iets leuks doen op de computer, spelletjes doen, een beetje kletsen. Echt pauze, maar dan niet buiten. 

Omdat er wel anderen buiten waren, had ik zelf als pleinwacht wel een natte neus gehaald. En chocolademelk, je moet het wel leuk maken natuurlijk, zo'n regenpauze.

En nu kom ik weer boven. In mijn lokaal zitten twee jongens uit groep 7 een spelletje te doen, Regenwormen. De een kent het, de ander niet. Het spel wordt geduldig uitgelegd en met net zoveel geduld geleerd. "O, dus nou,...  heb ik geen regenworm, dus.... nou mag ik niet ... verder?" "Ja, je mag wel verder, maar als je aan het eind van je beurt geen regenworm hebt gegooid, krijg je geen punten. Dus als je nu een regenworm gooit, zou ik hem zeker houden!"

Ook een regenpauze gaat te snel voorbij en nog voor het spel gewonnen of verloren is, moet er worden opgeruimd. Dat blijkt een nogal eenzijdige activiteit. Uitlegjongen heeft zin in eten en verdwijnt naar de klas, leerjongen met alle tegels en dobbelstenen van het spel nog op tafel achterlatend. 

Leerjongen pakt ze rustig op, doet ze kalm in de doos. Haast staat niet in zijn woordenboek. Er staan heus veel woorden in zijn woordenboek, maar ze komen er wel vaak een beetje langzaam uit. Leerjongen neemt de tijd. Hij denkt na voor hij antwoord geeft op een vraag. Of hij heeft de vraag niet gehoord, dat kan ook. Dan was er waarschijnlijk iets in zijn hoofd belangrijker en klinkt zijn antwoord als het antwoord op een andere vraag. 

Of hij zegt: "Ik... wéét... het... niet....". En dat is dan echt zo. Hij weet het niet. Of hij weet het misschien, maar het kan ook fout zijn, en dat risico loopt hij liever niet.

"Waar moet het juf?" Ik weet niet waar het opgeruimd moet worden. Het spelletje komt niet uit mijn kast, ik denk uit de studie. Maar leerjongen denkt van niet. "Vraag het maar even aan uitlegjongen"
Niet veel later staat hij weer besluiteloos met het doosje in zijn handen voor mijn kast. 
"Ik kreeg... nogal een váág... antwoord van uitlegjongen. Dus ... nou weet ik het nóg niet... Ik... leg het maar hier.... in de kast. Is dat goed juf?" Hij legt het op een ander doosje in mijn kast.

"Ja, dat is goed. En dank je wel voor het netjes opruimen."

Hij kijkt me aan, maar zegt niets en loopt mijn lokaal uit. Een halve seconde later staat hij weer bij de deur. Wiebelig, zijn schouders opgetrokken, zijn armen beschermend om zijn eigen schouders. 

"Ehm.... ik weet eigenlijk niet... wat ik dan moet zéggen...!"

Het raakt mij, zoveel onzekerheid, maar ook zoveel zelfkennis,  zoveel kwetsbaarheid, en zoveel dapperheid, om te vragen wat je niet weet, ook al wordt van je verwacht dat je het wel weet. 

Ik kijk hem aan en zeg met een serieuze glimlach: "Graag gedaan."

Leerjongen kijkt net zo serieus terug, laat zijn armen van zijn schouders zakken, knikt begrijpend en zegt:

"Graag gedaan."