Groep 6

"Hè, nu al?"

"Ah, mogen we nog heeeel even door?"

We moeten echt verder, er staat nog meer op het programma. Maar wat was het een heerlijk half uurtje, ook ik had best nog even verder willen gaan. 

We zitten inmiddels in groep 6. We zijn de panda's dit jaar en we hebben al een prachtige muur met panda's achter in de klas hangen. Elke panda is anders, net zoals de kinderen zelf.  

Er wordt in groep 6 veel van de kinderen gevraagd. Het tempo gaat omhoog en ze leren veel nieuws. 

Ze kunnen inmiddels cijferend optellen, dat hebben we meteen de eerste week na de vakantie ingevoerd. Geen getallenlijnen meer, geen gedoe met splitsen, gewoon netjes onder elkaar zetten en daar ga je. 

We hebben al geleerd over geleiders en isolatoren. Een stroomkring gemaakt, en gemerkt dat de stroom wel doorgaat door een paperclip of aluminiumfolie, maar niet door een satéprikker of pennendop. Wel als je de satéprikker omwikkelt met aluminiumfolie. En als we dan toch aan het experimenteren zijn, door een ketting om je hals gaat het wel, maar niet door je haar. 

Ze hebben huiswerk, en ze vinden het geweldig. Nu nog wel. Ze voelen zich groot en dat zijn ze ook. Steeds meer kinderen komen zelf naar school, ze pakken hun eigen tas in, smeren hun eigen boterhammen en denken aan hun zwemkleding op de vrijdag.

In de klas kijken ze hun eigen rekenwerk na, pakken ze zelf een nieuw dicteeschrift als het oude vol is, en kunnen ze best zelf een nieuwe vulling in hun pen doen. Sommige kinderen springen gretig in op al deze nieuw verworven verantwoordelijkheden, anderen hebben graag nog een beetje hulp. Dat geeft niet, allemaal gaan ze dit leren.  

In al deze drukte hadden we dit heerlijke halve uurtje. Dat halve uur dat best 3 kwartier had mogen duren. Een half uur diep verdiept in een boek. Muisstil, ademloos, heerlijk lezen. 

Met aan het eind aaahs, en hè's, "ik heb echt een heel leuk boek!" en "Ik heb wel 7 bladzijden gelezen!" Dat heeft hij nog nooit eerder op een dag gered. En dan maakt het niet uit dat iemand anders misschien wel 25 bladzijden heeft gelezen. Zijn trots is terecht. 

Vertel mij niet dat de kinderen van tegenwoordig niet meer willen lezen. Ze smullen!

Onze nieuwste klasgenoot, die hier net heen is verhuisd, is onder de indruk: "Juf, op mijn oude school, als wij moesten stillezen, dan was het nooit stil, altijd heel veel lawaai. Hier is het echt heel stil!"

Trouwens, niet alleen de kinderen smullen. Ik heb al 12 hoofdstukken gelezen in een van de nieuwste aanwinsten van de schoolbieb.!