Flaptekst

 "Juf... Ik kan me niet zo goed concentreren."

Met grote ogen kijkt hij me aan. We zijn al een half uur bezig met de rekentoets, en het is muisstil in de klas, al een half uur. Daar kan het niet aan liggen. Maar ik geloof hem, want hij heeft in dat hele halve uur maar een paar sommen gemaakt, onleesbaar.

"Weet je ook hoe dat komt?" Ik fluister net zo zacht als Grote Ogen dat deed, bijna onhoorbaar. 

Er komt een humoristische twinkel in zijn ogen. Een beetje zelfspot, een vleugje zelfinzicht, en wat berusting in het feit dat er nu toch niets meer aan te doen is. "Ja.... ik ben m'n pilletje vergeten!"

We kijken elkaar aan en schieten samen geluidloos in de lach. Ik pak de toets van zijn tafel. Ga maar lekker lezen, morgen je pilletje niet vergeten, dan mag je het dan doen. Met een dankbare glimlach duikt hij wiebelend in zijn boek. 

De hele klas heeft het leesvirus te pakken. Sinds kort lezen we (ik ook) vrijwel elke dag een half uur aaneengesloten in zelfgekozen boeken. Diepe stilte en aahhh... nu al? als het halve uur voorbij is. 

We vertellen elkaar over wat we lezen, wat er zo leuk is, of zo spannend. En als we een boek heel mooi vinden, dan maken we een tipbandje. Dat doen we om het boek heen en zo zetten we het terug in de bibliotheek. We steken elkaar aan met ons enthousiasme. 

Het boek Een Rugzak Vol van Pieter Koolwijk is populair. Als iemand het uit heeft, zijn er 4 anderen die het zo willen overnemen. Natuurlijk zwerven er ook Waanzinnige Boomhutten, Levens van Losers en avonturen van Rutger, Thomas en Paco door de klas. Maar ook Mus en Kapitein Kwaadbaard, Limbusland en Harry Potter. 

Deze week hebben we leesportretten gemaakt. Je hoofd, verdiept in een boek. Een bestaand boek, of een zelfverzonnen boek, het mocht allemaal. Waar de een de omslag van zijn boek minutieus heeft nagetekend en geschreven, heeft de ander zich uitgeleefd op een zelfbedachte omslag. Vanochtend hebben de laatste kinderen hem afgemaakt.

Even later staat hij bij me. "Juf, had je mijn flaptekst gelezen?" Grote Ogen grijnst me toe. Jazeker heb
ik die gelezen, ik was er van in de lach geschoten. "Ik had geen zin om zo'n hele lap tekst te schrijven." Nee, dat snap ik, zo zonder pilletje, dat is niet te doen natuurlijk. En dit was toch maar een mooie oplossing.

Na schooltijd spreek ik zijn moeder even. Over de verschillen van met en zonder pilletje. Met meer concentratie, zonder meer humor. Met meer rust, zonder meer drukte. "Als ik mijn pilletje niet neem, dan gaan er allemaal stuitergedachten door mijn hoofd."  Met kan hij netter schrijven, zonder heeft hij meer energie. Met meer focus, zonder meer originaliteit. Het is een serieuze afweging. Wegen de voordelen op tegen de nadelen? Vaak wel, niet altijd. We zien het op school, ze zien het thuis. Hij vindt het fijn dat hij met pilletje veel beter kan werken, maar hij heeft meer plezier als hij hem vergeten is. Stuitergedachten zitten concentratie in de weg, maar zijn ook heel leuk, en heel erg van hem zelf.

Samen lopen we naar buiten de bijna-avond in. Zijn moeder en ik kletsend over de aankomende vakantie. 

"Maar... welk merk onderbroek zou de allereerste astronaut eigenlijk gedragen hebben?"