Ode aan mijn dochter. En aan haar school.

Het is haar gelukt!

Het is haar gelukt en dat was niet vanzelfsprekend. Zeer verdiend, dat wel. 

Haar middelbareschoolcarrière begon met een coronacrisis. De school regelde razendsnel online lessen, maar het was een zware tijd. Voor iedereen, en ook voor brugpiepers in hun uppie op hun kamer. Ik schreef er destijds nog een blog over die me nog steeds raakt. 

De weg daarna was hobbelig, met op eigen verzoek de vierde overdoen, bijlessen voor Frans, en heel, heel hard werken. Maar ook met vrienden en vriendinnen, de leerlingenraad, een reis naar Afrika, een musical en met docenten die haar zagen zoals ze is.

Het eerste telefoontje van de mentor was niet leuk. Nog niet geslaagd, slachtoffer van de 5,5-regel. Haar eindcijfers waren goed genoeg, maar op de examens had ze gemiddeld net te weinig gehaald. Een herexamen voor Nederlands werd het, maar dan moest ze daar wel twee punten hoger voor halen dan de eerste keer. Een hele opgave. 

Het tweede telefoontje was een feestje. Gehaald, niet twee, maar drie punten hoger! Vlag uit en champagne op het tuinpad. 

Eindeloos trots ben ik, op haar doorzettingsvermogen, op haar houding, haar karakter, haar veerkracht. 

Maar deze blog is eigenlijk ook een ode aan haar school. 

Want ze deden zoveel meer dan alleen lesgeven. En het is zo belangrijk wat ze doen, docenten, onderwijsmensen. Het doet er toe.

De docente Nederlands, die ook haar mentor was en haar in de gang tegenkwam, in tranen om een mislukte toets, en die later tegen ons zei: "Ja, sorry hoor, ik hoop dat jullie het niet erg vinden, maar ik heb geen 1,5 meter afstand gehouden, maar ik heb haar gewoon even geknuffeld." 

De leraar geschiedenis, die meeleefde toen een geschiedenistoets WEER niet gelukt was.  

De mentor in de bovenbouw, die zag wie ze was, die af en toe een bemoedigend gesprekje voerde, die in haar bleef geloven, ook als ze dat zelf even  niet meer deed.

De leraar wiskunde, die eigenlijk graag lesgaf aan wiskunde B en D, maar die het kleine groepje van wiskunde C in zijn hart sloot, de inzet waardeerde en de lessen tot favoriete lessen maakte, die een oloide voor ze 3D-printte, voor aan hun sleutelhanger, een kleinood dat gekoesterd zal worden tot in lengte van dagen. 

De rector, met wie ze gesprekken voerde, omdat ze 7 jaar lang in de leerlingenraad zat. Die haar vroeg om het woord te voeren toen er een tv-ploeg kwam, en om samen met docenten lesbezoeken af te leggen, te kijken wat er goed ging en wat nog niet in de school. Die haar voor vol aanzag en haar liet groeien in haar volwassenheid, maar die ook samen met haar op het toneel stond tijdens de musical. 

De leraar Nederlands, die in de paar dagen tussen het eerste telefoontje en het herexamen drie keer tijd voor haar maakte. Examen bespreken, tips, adviezen, de opdracht om in het weekend nog meer examens te maken, die weer bespreken. In de laatste afspraak geen adviezen meer, alleen maar moed inspreken. Jij kunt dit. En hij had gelijk. 

En iedereen in de wandelgangen die even een praatje maakte, die liet merken dat ze belangrijk was. En zij niet alleen, iedereen. "Ze willen dat het goed met ons gaat."

Natuurlijk had ze al nagedacht wat ze zou doen als ze zou zakken. VAVO was een logische optie. Twee of drie vakken overdoen, daarnaast veel tijd voor een baantje en leuke dingen, en dan volgend jaar alsnog geslaagd zijn. Maar dan had op haar diploma geen Isendoorn College gestaan. En dan had ze geen mentor gehad die haar moed in zou praten als het moeilijk werd. Geen klas om haar heen, geen groep docenten die werkelijk belangstelling voor haar hebben. En dus had ze gewoon het hele jaar over gedaan, op haar eigen school, waar ze zich zo goed voelde. 

Het was niet nodig. Deze week mocht ze haar diploma in ontvangst nemen, met een prachtig praatje van haar mentor, die haar zag zoals ze is. Hard werkend, lief, nuchter. Die vertelde dat de docenten bijna letterlijk in juichen uitbarstten toen ze hoorden dat ze geslaagd was. De mentor verwoordde wat ze zelf al wist: iedereen staat achter me.

Ze is klaar, ze heeft haar diploma. Geen middelbare school meer, ze gaat studeren. Ze kijkt ernaar uit.

En dat heeft ook nog onverwachte voordelen!

Spannend

 "De dodo was een grote duifachtige vogel, Hij had een grote snavel en hij was wel een meter hoog!""So hee!"
"En hij was een vegetariër, want hij at planten en vruchten."

Geboeid luisteren alle kinderen naar het verhaal van staartenmeisje voor de klas, die enthousiast staat te vertellen over dit malle beest.

Het is de tijd voor de spreekbeurten en alle kinderen mogen vertellen over hun zelfgekozen onderwerp. 

Sommigen wisten het meteen, anderen moesten er even over nadenken. De onderwerpen variëren enorm: de dodo dus, Roblox, de hond, Texel, Gijs de kat, en hersenen zijn al voorbij gekomen. 

En er staan ons nog voetballers te wachten, de skatebaan, wandelende takken, dansen en nog veel meer. 

Bij de spreekbeurt over Kika en het Prinses Maxima Centrum kwam een oproepje om statiegeldflessen te verzamelen. Meteen de eerste dag leverde dat al €7,50 op en we hebben samen besloten dat we de hele maand nog doorsparen. 

We vinden het leuk, de spreekbeurten, maar ook spannend. En sommige kinderen vinden het meer spannend dan leuk. 

En dus hebben we het daar over in de kring. We praten over spannend en leuk en interessant. En wat maakt het dan zo spannend?

"Nou... om voor in de klas te staan...."

"Ik ben bang dat ik vergeet wat ik wil zeggen."

"Ik weet niet of alles klopt wat ik zeg, en is het dan wel goed?"

"Ik weet niet of de kinderen mijn onderwerp leuk vinden."

Er volgen tips van klasgenoten, over spiekbriefjes en oefenen, we spreken uit dat we eigenlijk alles interessant vinden en dat het juist zo leuk is dat iedereen over iets anders vertelt, en we hebben ook al wel gemerkt dat het niet erg is als het even mis gaat. Dan wachten we gewoon even.

"Ik heb een tip voor Met Grote Ogen en Twijfelmeisje. Ik had gisteren voor mijn spreekbeurt nog iets bedacht dat ik wilde vertellen, maar dat ben ik helemaal vergeten. Maar dat gaf helemaal niet, want zo was het ook goed. Het hoeft helemaal niet precies zo te gaan zoals je bedacht had." Meisje van de Hersenspreekbeurt is inmiddels ervaringsdeskundige. 

We praten nog even verder.  En dan wil twijfelmeisje nog even het woord.

"Ik wil graag nog even iets zegen tegen Meisje van de Hersenspreekbeurt: Ik vind het zo fijn dat als jij een tip geeft voor Met Grote Ogen en mij, dat je dat dan niet tegen juf zegt, maar echt tegen ons. Dan voelt het echt alsof je het tegen ons hebt."

Als ik een ding geleerd heb dit jaar in groep 5, dan is het wel dat het de moeite en de tijd waard is om de tafels aan de kant te schuiven en in de kring te zitten. Om te praten over wat er te bespreken is, open en eerlijk. Want wat kunnen ze dat goed en wat groeien ze ervan. 

En als ik me niet vergis, is de balans al een beetje opgeschoven van spannend richting leuk.

Stuk

"Juf! deze is stuk!" 

Ja, dat klopt, die is stuk. Een Donald Duck met een stuk eruit gescheurd. Het is een Donald Duck over de brandweer, en daar hebben we het over. Over beroepen, en een van de beroepen die extra nadruk krijgen is de brandweer. Wel jammer van die scheur, maar gelukkig kunnen we hem verder nog lezen. 

Vanuit het toiletblok hoor ik een hoop lawaai. Zucht. Weer lawaai, lief zijn ze wel, maar wat een herrie hebben ze vandaag! Ik loop er naartoe en vind niet de afgesproken hooguit twee kinderen, maar vijf in de toiletruimte "Wat gebeurt hier nou?" Een paar schuldigen kruipen onder mijn arm door naar de klas. En dan komt Blonde Knul tevoorschijn. Brullend. "Wat is er Blonde Knul?" 

"Iihiik... Waahaaahaaaa.... Maar.... eigenlijk niehiehie --- hiehiet ver... Waaaaaah!"

Eerst maar even rustig worden. "Kom 'ns even hier. Klopt het dat er iets gebeurd is en dat jij het eigenlijk niet wil vertellen?" Snikken en knikken.

Er gaat mij een lampje branden. Die Donald Duck. 

"Is er misschien iets kapot gegaan?"

 "JAAAAAAAAAA!!!!:"

"En vind jij het spannend om dat aan mij te vertellen?"

"JAAAAAAHAAAAAHAAAAA!"

"Wat knap dat je dan toch komt zeg! Daar ben ik blij mee. Je hebt iets fout gedaan, er is iets kapot gegaan, maar jij komt het eerlijk vertellen, en nu kunnen we het oplossen." 

Samen kijken we naar de Donald Duck. Hij en zijn vriendje hadden hem samen vast en toen ging het mis. Zomaar een stuk eruit. En hij weet ook precies waar hij het stukje vandaan moet halen. Even later is er bijna niets meer van te zien en opgelucht kunnen we verder met de dag.

Niet altijd heb ik zoveel geduld, soms moet ik ook even zuchten, en af en toe doe ik aan kluitjes in het riet. 

"Juhuf... Wanneer gaan we gymmen?"
"Als ik het zeg!" (kluitje in riet)
"Ja maar juhuf..... wanneer ZEG jij het????" (kluitje kwam met dezelfde vaart weer terug))

Dansen, spelen, tekenen, we komen de middag gezellig door. Ik zit tussen een paar kleiende kleuters en vraag: "Wat zal ik eens kleien?" Zonder op te kijken zegt Ventje Naast Me. "Een schildpad." Ah, dat kan ik. Ooit op de Pabo maakte ik een schildpad, vermoedelijk het enige werkstuk waar ik ooit complimenten voor kreeg van de handvaardigheidleraar. Goed gekeken, en in alle eenvoud had ik het beest goed neergezet. Dus niet veel later had ik een schildpad in  mijn handen, die bewonderend door Ventje Naast Me werd overgepakt, bekeken en in elkaar gestampt. 

"Nu moet je een olifant maken juf!" Zegt Ventje Tegenover Me. Toevallig het enige andere beest dat ik ook kan kleien. Ik begin met een homp klei en vorm de poten, de oren, de slurf. 

Nog voor ik klaar ben valt mijn oog op Grietje aan de Andere Kant. Grietje is een dromer en krijgt niet altijd alles mee. Heeft de rest de tas al gepakt, dan kan het best zijn dat Grietje nog om zich heen zit te kijken en helemaal niet door heeft dat we gaan eten. Als we gaan gymmen, is ze meestal de laatste die in haar gymkleren klaarzit. Maar ondertussen hebben we in de gaten dat deze dromer in al haar dromerigheid toch heel wat oppakt!

Binnen 3 minuten nadat mijn schildpad door Ventje Naast Me is verpletterd, zit er aan mijn andere kant een Grietje met een vrijwel identieke schildpad in haar handen. De poten wat lang en slungelig, maar de kop is perfect en iedereen ziet direct welk dier het is. Trots laat ze even later haar schildpad in de kring zien. Deze dromer... die komt er wel.