Groep 6

"Hè, nu al?"

"Ah, mogen we nog heeeel even door?"

We moeten echt verder, er staat nog meer op het programma. Maar wat was het een heerlijk half uurtje, ook ik had best nog even verder willen gaan. 

We zitten inmiddels in groep 6. We zijn de panda's dit jaar en we hebben al een prachtige muur met panda's achter in de klas hangen. Elke panda is anders, net zoals de kinderen zelf.  

Er wordt in groep 6 veel van de kinderen gevraagd. Het tempo gaat omhoog en ze leren veel nieuws. 

Ze kunnen inmiddels cijferend optellen, dat hebben we meteen de eerste week na de vakantie ingevoerd. Geen getallenlijnen meer, geen gedoe met splitsen, gewoon netjes onder elkaar zetten en daar ga je. 

We hebben al geleerd over geleiders en isolatoren. Een stroomkring gemaakt, en gemerkt dat de stroom wel doorgaat door een paperclip of aluminiumfolie, maar niet door een satéprikker of pennendop. Wel als je de satéprikker omwikkelt met aluminiumfolie. En als we dan toch aan het experimenteren zijn, door een ketting om je hals gaat het wel, maar niet door je haar. 

Ze hebben huiswerk, en ze vinden het geweldig. Nu nog wel. Ze voelen zich groot en dat zijn ze ook. Steeds meer kinderen komen zelf naar school, ze pakken hun eigen tas in, smeren hun eigen boterhammen en denken aan hun zwemkleding op de vrijdag.

In de klas kijken ze hun eigen rekenwerk na, pakken ze zelf een nieuw dicteeschrift als het oude vol is, en kunnen ze best zelf een nieuwe vulling in hun pen doen. Sommige kinderen springen gretig in op al deze nieuw verworven verantwoordelijkheden, anderen hebben graag nog een beetje hulp. Dat geeft niet, allemaal gaan ze dit leren.  

In al deze drukte hadden we dit heerlijke halve uurtje. Dat halve uur dat best 3 kwartier had mogen duren. Een half uur diep verdiept in een boek. Muisstil, ademloos, heerlijk lezen. 

Met aan het eind aaahs, en hè's, "ik heb echt een heel leuk boek!" en "Ik heb wel 7 bladzijden gelezen!" Dat heeft hij nog nooit eerder op een dag gered. En dan maakt het niet uit dat iemand anders misschien wel 25 bladzijden heeft gelezen. Zijn trots is terecht. 

Vertel mij niet dat de kinderen van tegenwoordig niet meer willen lezen. Ze smullen!

Onze nieuwste klasgenoot, die hier net heen is verhuisd, is onder de indruk: "Juf, op mijn oude school, als wij moesten stillezen, dan was het nooit stil, altijd heel veel lawaai. Hier is het echt heel stil!"

Trouwens, niet alleen de kinderen smullen. Ik heb al 12 hoofdstukken gelezen in een van de nieuwste aanwinsten van de schoolbieb.!

Ode aan mijn dochter. En aan haar school.

Het is haar gelukt!

Het is haar gelukt en dat was niet vanzelfsprekend. Zeer verdiend, dat wel. 

Haar middelbareschoolcarrière begon met een coronacrisis. De school regelde razendsnel online lessen, maar het was een zware tijd. Voor iedereen, en ook voor brugpiepers in hun uppie op hun kamer. Ik schreef er destijds nog een blog over die me nog steeds raakt. 

De weg daarna was hobbelig, met op eigen verzoek de vierde overdoen, bijlessen voor Frans, en heel, heel hard werken. Maar ook met vrienden en vriendinnen, de leerlingenraad, een reis naar Afrika, een musical en met docenten die haar zagen zoals ze is.

Het eerste telefoontje van de mentor was niet leuk. Nog niet geslaagd, slachtoffer van de 5,5-regel. Haar eindcijfers waren goed genoeg, maar op de examens had ze gemiddeld net te weinig gehaald. Een herexamen voor Nederlands werd het, maar dan moest ze daar wel twee punten hoger voor halen dan de eerste keer. Een hele opgave. 

Het tweede telefoontje was een feestje. Gehaald, niet twee, maar drie punten hoger! Vlag uit en champagne op het tuinpad. 

Eindeloos trots ben ik, op haar doorzettingsvermogen, op haar houding, haar karakter, haar veerkracht. 

Maar deze blog is eigenlijk ook een ode aan haar school. 

Want ze deden zoveel meer dan alleen lesgeven. En het is zo belangrijk wat ze doen, docenten, onderwijsmensen. Het doet er toe.

De docente Nederlands, die ook haar mentor was en haar in de gang tegenkwam, in tranen om een mislukte toets, en die later tegen ons zei: "Ja, sorry hoor, ik hoop dat jullie het niet erg vinden, maar ik heb geen 1,5 meter afstand gehouden, maar ik heb haar gewoon even geknuffeld." 

De leraar geschiedenis, die meeleefde toen een geschiedenistoets WEER niet gelukt was.  

De mentor in de bovenbouw, die zag wie ze was, die af en toe een bemoedigend gesprekje voerde, die in haar bleef geloven, ook als ze dat zelf even  niet meer deed.

De leraar wiskunde, die eigenlijk graag lesgaf aan wiskunde B en D, maar die het kleine groepje van wiskunde C in zijn hart sloot, de inzet waardeerde en de lessen tot favoriete lessen maakte, die een oloide voor ze 3D-printte, voor aan hun sleutelhanger, een kleinood dat gekoesterd zal worden tot in lengte van dagen. 

De rector, met wie ze gesprekken voerde, omdat ze 7 jaar lang in de leerlingenraad zat. Die haar vroeg om het woord te voeren toen er een tv-ploeg kwam, en om samen met docenten lesbezoeken af te leggen, te kijken wat er goed ging en wat nog niet in de school. Die haar voor vol aanzag en haar liet groeien in haar volwassenheid, maar die ook samen met haar op het toneel stond tijdens de musical. 

De leraar Nederlands, die in de paar dagen tussen het eerste telefoontje en het herexamen drie keer tijd voor haar maakte. Examen bespreken, tips, adviezen, de opdracht om in het weekend nog meer examens te maken, die weer bespreken. In de laatste afspraak geen adviezen meer, alleen maar moed inspreken. Jij kunt dit. En hij had gelijk. 

En iedereen in de wandelgangen die even een praatje maakte, die liet merken dat ze belangrijk was. En zij niet alleen, iedereen. "Ze willen dat het goed met ons gaat."

Natuurlijk had ze al nagedacht wat ze zou doen als ze zou zakken. VAVO was een logische optie. Twee of drie vakken overdoen, daarnaast veel tijd voor een baantje en leuke dingen, en dan volgend jaar alsnog geslaagd zijn. Maar dan had op haar diploma geen Isendoorn College gestaan. En dan had ze geen mentor gehad die haar moed in zou praten als het moeilijk werd. Geen klas om haar heen, geen groep docenten die werkelijk belangstelling voor haar hebben. En dus had ze gewoon het hele jaar over gedaan, op haar eigen school, waar ze zich zo goed voelde. 

Het was niet nodig. Deze week mocht ze haar diploma in ontvangst nemen, met een prachtig praatje van haar mentor, die haar zag zoals ze is. Hard werkend, lief, nuchter. Die vertelde dat de docenten bijna letterlijk in juichen uitbarstten toen ze hoorden dat ze geslaagd was. De mentor verwoordde wat ze zelf al wist: iedereen staat achter me.

Ze is klaar, ze heeft haar diploma. Geen middelbare school meer, ze gaat studeren. Ze kijkt ernaar uit.

En dat heeft ook nog onverwachte voordelen!

Spannend

 "De dodo was een grote duifachtige vogel, Hij had een grote snavel en hij was wel een meter hoog!""So hee!"
"En hij was een vegetariër, want hij at planten en vruchten."

Geboeid luisteren alle kinderen naar het verhaal van staartenmeisje voor de klas, die enthousiast staat te vertellen over dit malle beest.

Het is de tijd voor de spreekbeurten en alle kinderen mogen vertellen over hun zelfgekozen onderwerp. 

Sommigen wisten het meteen, anderen moesten er even over nadenken. De onderwerpen variëren enorm: de dodo dus, Roblox, de hond, Texel, Gijs de kat, en hersenen zijn al voorbij gekomen. 

En er staan ons nog voetballers te wachten, de skatebaan, wandelende takken, dansen en nog veel meer. 

Bij de spreekbeurt over Kika en het Prinses Maxima Centrum kwam een oproepje om statiegeldflessen te verzamelen. Meteen de eerste dag leverde dat al €7,50 op en we hebben samen besloten dat we de hele maand nog doorsparen. 

We vinden het leuk, de spreekbeurten, maar ook spannend. En sommige kinderen vinden het meer spannend dan leuk. 

En dus hebben we het daar over in de kring. We praten over spannend en leuk en interessant. En wat maakt het dan zo spannend?

"Nou... om voor in de klas te staan...."

"Ik ben bang dat ik vergeet wat ik wil zeggen."

"Ik weet niet of alles klopt wat ik zeg, en is het dan wel goed?"

"Ik weet niet of de kinderen mijn onderwerp leuk vinden."

Er volgen tips van klasgenoten, over spiekbriefjes en oefenen, we spreken uit dat we eigenlijk alles interessant vinden en dat het juist zo leuk is dat iedereen over iets anders vertelt, en we hebben ook al wel gemerkt dat het niet erg is als het even mis gaat. Dan wachten we gewoon even.

"Ik heb een tip voor Met Grote Ogen en Twijfelmeisje. Ik had gisteren voor mijn spreekbeurt nog iets bedacht dat ik wilde vertellen, maar dat ben ik helemaal vergeten. Maar dat gaf helemaal niet, want zo was het ook goed. Het hoeft helemaal niet precies zo te gaan zoals je bedacht had." Meisje van de Hersenspreekbeurt is inmiddels ervaringsdeskundige. 

We praten nog even verder.  En dan wil twijfelmeisje nog even het woord.

"Ik wil graag nog even iets zegen tegen Meisje van de Hersenspreekbeurt: Ik vind het zo fijn dat als jij een tip geeft voor Met Grote Ogen en mij, dat je dat dan niet tegen juf zegt, maar echt tegen ons. Dan voelt het echt alsof je het tegen ons hebt."

Als ik een ding geleerd heb dit jaar in groep 5, dan is het wel dat het de moeite en de tijd waard is om de tafels aan de kant te schuiven en in de kring te zitten. Om te praten over wat er te bespreken is, open en eerlijk. Want wat kunnen ze dat goed en wat groeien ze ervan. 

En als ik me niet vergis, is de balans al een beetje opgeschoven van spannend richting leuk.