Flaptekst

 "Juf... Ik kan me niet zo goed concentreren."

Met grote ogen kijkt hij me aan. We zijn al een half uur bezig met de rekentoets, en het is muisstil in de klas, al een half uur. Daar kan het niet aan liggen. Maar ik geloof hem, want hij heeft in dat hele halve uur maar een paar sommen gemaakt, onleesbaar.

"Weet je ook hoe dat komt?" Ik fluister net zo zacht als Grote Ogen dat deed, bijna onhoorbaar. 

Er komt een humoristische twinkel in zijn ogen. Een beetje zelfspot, een vleugje zelfinzicht, en wat berusting in het feit dat er nu toch niets meer aan te doen is. "Ja.... ik ben m'n pilletje vergeten!"

We kijken elkaar aan en schieten samen geluidloos in de lach. Ik pak de toets van zijn tafel. Ga maar lekker lezen, morgen je pilletje niet vergeten, dan mag je het dan doen. Met een dankbare glimlach duikt hij wiebelend in zijn boek. 

De hele klas heeft het leesvirus te pakken. Sinds kort lezen we (ik ook) vrijwel elke dag een half uur aaneengesloten in zelfgekozen boeken. Diepe stilte en aahhh... nu al? als het halve uur voorbij is. 

We vertellen elkaar over wat we lezen, wat er zo leuk is, of zo spannend. En als we een boek heel mooi vinden, dan maken we een tipbandje. Dat doen we om het boek heen en zo zetten we het terug in de bibliotheek. We steken elkaar aan met ons enthousiasme. 

Het boek Een Rugzak Vol van Pieter Koolwijk is populair. Als iemand het uit heeft, zijn er 4 anderen die het zo willen overnemen. Natuurlijk zwerven er ook Waanzinnige Boomhutten, Levens van Losers en avonturen van Rutger, Thomas en Paco door de klas. Maar ook Mus en Kapitein Kwaadbaard, Limbusland en Harry Potter. 

Deze week hebben we leesportretten gemaakt. Je hoofd, verdiept in een boek. Een bestaand boek, of een zelfverzonnen boek, het mocht allemaal. Waar de een de omslag van zijn boek minutieus heeft nagetekend en geschreven, heeft de ander zich uitgeleefd op een zelfbedachte omslag. Vanochtend hebben de laatste kinderen hem afgemaakt.

Even later staat hij bij me. "Juf, had je mijn flaptekst gelezen?" Grote Ogen grijnst me toe. Jazeker heb
ik die gelezen, ik was er van in de lach geschoten. "Ik had geen zin om zo'n hele lap tekst te schrijven." Nee, dat snap ik, zo zonder pilletje, dat is niet te doen natuurlijk. En dit was toch maar een mooie oplossing.

Na schooltijd spreek ik zijn moeder even. Over de verschillen van met en zonder pilletje. Met meer concentratie, zonder meer humor. Met meer rust, zonder meer drukte. "Als ik mijn pilletje niet neem, dan gaan er allemaal stuitergedachten door mijn hoofd."  Met kan hij netter schrijven, zonder heeft hij meer energie. Met meer focus, zonder meer originaliteit. Het is een serieuze afweging. Wegen de voordelen op tegen de nadelen? Vaak wel, niet altijd. We zien het op school, ze zien het thuis. Hij vindt het fijn dat hij met pilletje veel beter kan werken, maar hij heeft meer plezier als hij hem vergeten is. Stuitergedachten zitten concentratie in de weg, maar zijn ook heel leuk, en heel erg van hem zelf.

Samen lopen we naar buiten de bijna-avond in. Zijn moeder en ik kletsend over de aankomende vakantie. 

"Maar... welk merk onderbroek zou de allereerste astronaut eigenlijk gedragen hebben?"

Groep 6

"Hè, nu al?"

"Ah, mogen we nog heeeel even door?"

We moeten echt verder, er staat nog meer op het programma. Maar wat was het een heerlijk half uurtje, ook ik had best nog even verder willen gaan. 

We zitten inmiddels in groep 6. We zijn de panda's dit jaar en we hebben al een prachtige muur met panda's achter in de klas hangen. Elke panda is anders, net zoals de kinderen zelf.  

Er wordt in groep 6 veel van de kinderen gevraagd. Het tempo gaat omhoog en ze leren veel nieuws. 

Ze kunnen inmiddels cijferend optellen, dat hebben we meteen de eerste week na de vakantie ingevoerd. Geen getallenlijnen meer, geen gedoe met splitsen, gewoon netjes onder elkaar zetten en daar ga je. 

We hebben al geleerd over geleiders en isolatoren. Een stroomkring gemaakt, en gemerkt dat de stroom wel doorgaat door een paperclip of aluminiumfolie, maar niet door een satéprikker of pennendop. Wel als je de satéprikker omwikkelt met aluminiumfolie. En als we dan toch aan het experimenteren zijn, door een ketting om je hals gaat het wel, maar niet door je haar. 

Ze hebben huiswerk, en ze vinden het geweldig. Nu nog wel. Ze voelen zich groot en dat zijn ze ook. Steeds meer kinderen komen zelf naar school, ze pakken hun eigen tas in, smeren hun eigen boterhammen en denken aan hun zwemkleding op de vrijdag.

In de klas kijken ze hun eigen rekenwerk na, pakken ze zelf een nieuw dicteeschrift als het oude vol is, en kunnen ze best zelf een nieuwe vulling in hun pen doen. Sommige kinderen springen gretig in op al deze nieuw verworven verantwoordelijkheden, anderen hebben graag nog een beetje hulp. Dat geeft niet, allemaal gaan ze dit leren.  

In al deze drukte hadden we dit heerlijke halve uurtje. Dat halve uur dat best 3 kwartier had mogen duren. Een half uur diep verdiept in een boek. Muisstil, ademloos, heerlijk lezen. 

Met aan het eind aaahs, en hè's, "ik heb echt een heel leuk boek!" en "Ik heb wel 7 bladzijden gelezen!" Dat heeft hij nog nooit eerder op een dag gered. En dan maakt het niet uit dat iemand anders misschien wel 25 bladzijden heeft gelezen. Zijn trots is terecht. 

Vertel mij niet dat de kinderen van tegenwoordig niet meer willen lezen. Ze smullen!

Onze nieuwste klasgenoot, die hier net heen is verhuisd, is onder de indruk: "Juf, op mijn oude school, als wij moesten stillezen, dan was het nooit stil, altijd heel veel lawaai. Hier is het echt heel stil!"

Trouwens, niet alleen de kinderen smullen. Ik heb al 12 hoofdstukken gelezen in een van de nieuwste aanwinsten van de schoolbieb.!

Ode aan mijn dochter. En aan haar school.

Het is haar gelukt!

Het is haar gelukt en dat was niet vanzelfsprekend. Zeer verdiend, dat wel. 

Haar middelbareschoolcarrière begon met een coronacrisis. De school regelde razendsnel online lessen, maar het was een zware tijd. Voor iedereen, en ook voor brugpiepers in hun uppie op hun kamer. Ik schreef er destijds nog een blog over die me nog steeds raakt. 

De weg daarna was hobbelig, met op eigen verzoek de vierde overdoen, bijlessen voor Frans, en heel, heel hard werken. Maar ook met vrienden en vriendinnen, de leerlingenraad, een reis naar Afrika, een musical en met docenten die haar zagen zoals ze is.

Het eerste telefoontje van de mentor was niet leuk. Nog niet geslaagd, slachtoffer van de 5,5-regel. Haar eindcijfers waren goed genoeg, maar op de examens had ze gemiddeld net te weinig gehaald. Een herexamen voor Nederlands werd het, maar dan moest ze daar wel twee punten hoger voor halen dan de eerste keer. Een hele opgave. 

Het tweede telefoontje was een feestje. Gehaald, niet twee, maar drie punten hoger! Vlag uit en champagne op het tuinpad. 

Eindeloos trots ben ik, op haar doorzettingsvermogen, op haar houding, haar karakter, haar veerkracht. 

Maar deze blog is eigenlijk ook een ode aan haar school. 

Want ze deden zoveel meer dan alleen lesgeven. En het is zo belangrijk wat ze doen, docenten, onderwijsmensen. Het doet er toe.

De docente Nederlands, die ook haar mentor was en haar in de gang tegenkwam, in tranen om een mislukte toets, en die later tegen ons zei: "Ja, sorry hoor, ik hoop dat jullie het niet erg vinden, maar ik heb geen 1,5 meter afstand gehouden, maar ik heb haar gewoon even geknuffeld." 

De leraar geschiedenis, die meeleefde toen een geschiedenistoets WEER niet gelukt was.  

De mentor in de bovenbouw, die zag wie ze was, die af en toe een bemoedigend gesprekje voerde, die in haar bleef geloven, ook als ze dat zelf even  niet meer deed.

De leraar wiskunde, die eigenlijk graag lesgaf aan wiskunde B en D, maar die het kleine groepje van wiskunde C in zijn hart sloot, de inzet waardeerde en de lessen tot favoriete lessen maakte, die een oloide voor ze 3D-printte, voor aan hun sleutelhanger, een kleinood dat gekoesterd zal worden tot in lengte van dagen. 

De rector, met wie ze gesprekken voerde, omdat ze 7 jaar lang in de leerlingenraad zat. Die haar vroeg om het woord te voeren toen er een tv-ploeg kwam, en om samen met docenten lesbezoeken af te leggen, te kijken wat er goed ging en wat nog niet in de school. Die haar voor vol aanzag en haar liet groeien in haar volwassenheid, maar die ook samen met haar op het toneel stond tijdens de musical. 

De leraar Nederlands, die in de paar dagen tussen het eerste telefoontje en het herexamen drie keer tijd voor haar maakte. Examen bespreken, tips, adviezen, de opdracht om in het weekend nog meer examens te maken, die weer bespreken. In de laatste afspraak geen adviezen meer, alleen maar moed inspreken. Jij kunt dit. En hij had gelijk. 

En iedereen in de wandelgangen die even een praatje maakte, die liet merken dat ze belangrijk was. En zij niet alleen, iedereen. "Ze willen dat het goed met ons gaat."

Natuurlijk had ze al nagedacht wat ze zou doen als ze zou zakken. VAVO was een logische optie. Twee of drie vakken overdoen, daarnaast veel tijd voor een baantje en leuke dingen, en dan volgend jaar alsnog geslaagd zijn. Maar dan had op haar diploma geen Isendoorn College gestaan. En dan had ze geen mentor gehad die haar moed in zou praten als het moeilijk werd. Geen klas om haar heen, geen groep docenten die werkelijk belangstelling voor haar hebben. En dus had ze gewoon het hele jaar over gedaan, op haar eigen school, waar ze zich zo goed voelde. 

Het was niet nodig. Deze week mocht ze haar diploma in ontvangst nemen, met een prachtig praatje van haar mentor, die haar zag zoals ze is. Hard werkend, lief, nuchter. Die vertelde dat de docenten bijna letterlijk in juichen uitbarstten toen ze hoorden dat ze geslaagd was. De mentor verwoordde wat ze zelf al wist: iedereen staat achter me.

Ze is klaar, ze heeft haar diploma. Geen middelbare school meer, ze gaat studeren. Ze kijkt ernaar uit.

En dat heeft ook nog onverwachte voordelen!