Het goede voorbeeld

"Waaaaahh!!"

Ik had blond grietje al twee keer van de stang aan het klimhuisje getild. Ze dacht dat ze het zou durven, maar de afstand naar de grond was groter dan haar moed kon overbruggen. Dapper is ze wel, want ze probeerde het nog een keer. Maar toen zei de juf dat ze het eerst nog maar een paar centimeter moest groeien, dan durfde ze het vast. Jammer, dat wel, want ze is een dapper blond grietje, en zolang ze nog niet aan de stang hangt, denkt ze dat ze best durft. 

En nu zit ze boven in het huisje hard te huilen. Af en toe kijkt ze naar mij. Soms heeft heel hard huilen publiek nodig. Verschillende kinderen zijn al bij me geweest. "Juf, blond grietje is misschien wel gevallen. Ze huilt heel hard." Niemand weet wat er echt aan de hand is. Aan de stang ligt het niet, daar had ze zich welwillend bij neergelegd. Maar het is wel groot verdriet, en als het na een poosje niet minder wordt, roep ik haar bij me. 

"Blond grietje, kom eens bij me!"

Ik zit op het bankje, half schaduw, half zon. Ik hou mijn arm een beetje omhoog en blond grietje heeft verder geen woorden nodig. Ze gaat naast me zitten, vlijt zich tegen me aan en stopt met hard huilen. Zwijgend zitten we een poosje samen op het bankje, mijn arm om haar nog wat naschokkende lijfje. 

Na een tijdje vraag ik: "Wat was er eigenlijk aan de hand, waarom was je zo verdrietig?" Het volume zwelt weer een beetje aan: "Dat weet ik niehiehiet!" Ah, kijk, geen wonder dat niemand wist wat er was, ze wist het zelf ook niet. Gewoon verdriet, zonder reden, alleen maar gevoel dat er even uit moet.

Daar schijnen meer mensen last van te hebben in deze tijd van het jaar. Gisteren was het blue monday, naar het schijnt de meest depressieve dag van het jaar. Een jaarlijks terugkerend fenomeen van collectieve neerslachtigheid. Op internet kom ik tips en adviezen tegen van coaches, deskundigen en psychologen: hoe kom je deze dag zonder kleerscheuren door. 

Blond grietje heeft al die goeie adviezen niet nodig. Die heeft genoeg aan even lekker uithuilen met een arm om je heen. Na een minuut of 5 is het schokken gestopt en het verdriet over. Ik stel voor dat ik even op een krukje in de zon ga zitten en dat zij nog even lekker gaat spelen. Met een glimlach huppelt ze het plein op naar haar vriendinnetjes. 

Soms zijn kleuters gewoon het goede voorbeeld.

Toegift:

Juf! Hier zijn ze vergeten de pitten eruit te halen!

Sneeuw!

 "Juf, ik heb een nieuwe trui!"

Trots trekt ze haar vestje uit, want de achterkant moet je ook zien, daar staan de kersen van de voorkant nog een keertje op, maar dan veel groter.

"Mooi! Wie heeft hem uitgezocht?" 

Ze was met mama en haar zussen naar de stad geweest en toen mochten ze nieuwe kleren. Zelf uitgezocht. Sommige kinderen worden met smaak en stijl geboren. 

We zien elkaar voor het eerst na de kerstvakantie. Iedereen heeft het fijn gehad, in een huisje, bij opa en oma, of gewoon thuis. En nu zijn we weer naar school en het heeft gesneeuwd! Al dagen wonen we in een witte wereld. Een wereld met sneeuwpoppen, sneeuwballen en de slee. Bijna allemaal hebben ze gesleed. Getrokken door iemand anders, zelf getrokken, of zjoef! van een heuveltje af. Voor wie nog nooit op wintersport is geweest is dit de eerste keer echt in de sneeuw. De vorige keer dat er zoveel sneeuw lag waren ze baby. of zelfs nog niet eens geboren!

De vakantie was heerlijk, maar school is ook weer erg gezellig. Soms iets te gezellig. Als ik langs de wc's loop, zie ik onder het deurtje door niet twee, zelfs niet 4, maar wel 6 voeten! Dat kan niet de bedoeling zijn. 

"Wat zie ik hier nou?", vraag ik met een strenge stem. De deur gaat open en 3 meisjes staren me met grote ogen aan. Nee, met zijn drieën tegelijk naar de wc mag niet, dat weten ze. 1 persoon per wc. Braaf lopen ze mee naar de klas en alsof er niets is gebeurd gaan we door met de dag.

Gym staat op het programma. Maar ja, gymmen in de gymzaal als de wereld buiten zo heerlijk besneeuwd is? 

Wintersport! We schaatsen samen een rondje om de school. We voelen ons reuzesportief, maar we worden er wel moe van. Een rondje is wel genoeg.
Daarna blijven we heerlijk  nog even met de andere kleutergroep buitenspelen.

"Ik heb die drie dames uit jouw klas gezegd dat ze hun eigen jassen weer aan moeten trekken en naar buiten moeten komen!" Mijn collega kijkt me aan met een grijns. Ik weet meteen om welke dames het gaat. De dames van de wc. Ik ga eens even binnen kijken. En ja hoor, daar vind ik twee van de drie meiden, druk doende om een skipak uit te trekken, en de eigen jas weer aan, de laarzen uit en de sneeuwschoenen weer aan. Maar dan blijft er iemand op sokken achter, met laarzen ernaast die niet van haar zijn. Haar schoenen zijn buiten, aan de voeten van meisje nummer 3. 

Meisje nummer 3 naar binnen, schoenen uit, eigen laarzen weer aan, en zo kan iedereen in de eigen kleren weer verder spelen. 

Tenminste... dat dacht ik... 

Na het buitenspelen mis ik een paar meiden in de kring. Het zal toch niet? 

En ja hoor, op de wc vind ik meisje 1 en 2, samen in de wc. Hoe kan dat nou? Ze hadden toch zo braaf geknikt eerder vandaag? "Ja maar, wij moesten nog omkleden!" En toen kwam de aap uit de mouw. Ze zaten niet samen op de wc, het was even een kleedhokje. In de klas zit meisje nummer 3 met kleren die niet van haar zijn. 

Niet alleen de jassen en de schoenen waren verwisseld. Het ondergoed was nog bij de rechtmatige eigenaar, maar de rest... een driehoeksruil: meisje 1 in de kleren van meisje 2, meisje 2 in de outfit van meisje 3 en meisje 3... inderdaad. De mooie nieuwe trui zat aan een ander lijf, de haarband op een ander hoofd. "Kom maar snel in de klas omkleden."

"Vonden jullie dat handig, op een dag dat we ons al telkens in allerlei ingewikkelde kleren moeten hijsen voor we naar buiten gaan?" Ze kijken van elkaar naar mij. Durven we? En alle drie durven ze: "Ja!"

"En denk je dat ik het handig vind?" Mijn woorden proberen streng te zijn, maar mijn ogen kunnen hun lachen niet inhouden. Boos ben ik niet, dat zien ze zo. En nee, handig vind ik het niet, maar eigenlijk best grappig. En ze kunnen het zelf weer omwisselen, dus veel werk heb ik er ook niet van. Maar doe toch maar niet weer.

"Hoe lang blijft de sneeuw nog juf?"

Precies durf ik het niet te zeggen, maar deze week is ons plein nog wel wit, en morgen gaat het ook nog wel weer sneeuwen. Nog even genieten, sneeuwballen gooien, sleeën, en misschien nog wel een sneeuwpop maken. Maar wel in onze eigen kleren.

Stembureau

Ze weten wat belangrijk is, de kinderen van groep 5. 

"WIJ WILLEN DAT KINDEREN VIJLIG ZIJN"

"OUDRE HELPEN '

"ZORG VOOR NATUUR"

"SPORT VOOR IEDEREEN '

Als zij de baas zouden zijn, was 't allemaal zo geregeld.

Trouwens, wat een onzin eigenlijk, dat je pas mag stemmen als je 18 bent. Zij hebben tenslotte ook een mening. En de regering moet ook beslissingen over hen nemen, dus ze willen ook meedenken. 

Vandaag zijn de landelijke verkiezingen. En het zijn de eerste verkiezingen die ze bewust meemaken, al is het nog best ingewikkeld. Wat is dat dan, een regering? Maar de koning is toch de baas van het land? Waarom nemen andere mensen dan de beslissingen? 

In onze school is een stembureau. Met mijn stempas, mijn paspoort en 25 kinderen loop ik aan het begin van de middag naar het speellokaal van de kleuters, waar vandaag tafels en stemhokjes staan, en twee grote kliko's met een gleuf en een slot. We gaan stemmen, met zijn allen.

We worden enthousiast ontvangen door de medewerkers van het stembureau. 'Ik ga nu eerst kijken of
dit wel echt juf Yvonne is.' Mijn stempas en mijn paspoort worden nauwkeurig met elkaar vergeleken. Dan streept de volgende dame mijn naam door op een lange lijst. We krijgen een opgevouwen papier overhandigd: het stembiljet. 

Het ding is van een dusdanig formaat dat het voor een juf met een gebroken pink niet gemakkelijk is om het te temmen. Een paar kinderen mogen helpen uitvouwen. Samen zijn we onder de indruk van hoe groot en hoe veel. 

Ik ga alleen het stemhokje in. Stemmen is persoonlijk en geheim. 'Nee, ik zeg niet op wie ik stem. In Nederland hoef je dat tegen niemand te zeggen. En bovendien vind ik het niet goed als een juf dat aan de kinderen vertelt. Dat hoort niet zo." Ze nemen het zonder morren van me aan, al hadden ze het graag geweten.

Als ik met de rug naar de wereld een hokje rood heb gekleurd, vouw ik met hulp van een paar kinderen het grote stembiljet weer op. Twee andere kinderen stoppen het voor me in de stembus. Onder de vertederde blik van een ouder echtpaar dat  ook komt stemmen gaan we terug naar de klas, verder met onze eigen verkiezingscampagne. Sommige posters zijn al klaar. In andere groepjes wordt nog driftig getekend, vindt nog overleg plaats (wel of niet nog een extra boom?) In een groepje worden alle discussiepunten opgelost met behulp van steen, papier, schaar. Het gaat er een stuk geciviliseerder aan toe dan bij de debatten in Den Haag. 

'Wat vinden jullie belangrijk, vertel er eens iets over."

"Wij willen dat alle kinderen veilig zijn. Dat ze als ze ziek zijn naar een goed ziekenhuis kunnen. En dat ze ook niet zomaar ontvoerd worden."

"Wij willen dat alle kinderen kunnen sporten en dat sporten ook gratis is, want dan kunnen arme kinderen ook sporten"

"Wij willen dat er goed voor ouderen wordt gezorgd. Want als je ouder bent, of soms nog niet zo heel oud, maar... nou ja... ouder, dan heb je ook vaak geen papa of mama meer, dus dan is het wel fijn dat er nog iemand voor je zorgt." 

"Wij willen meer bomen, want dat is belangrijk."

Ze hebben gelijk, het zijn allemaal belangrijke onderwerpen. We hebben gestemd, maar niet op de eigen
partij, dat mocht niet. Dan zou een eenmansfractie beduidend minder kans hebben op winst dan de partij met 6 leden. De stemmen zijn nog niet geteld, de uitslagen zullen morgen binnenkomen.

Ik ben benieuwd naar de exitpolls.