Stuk

"Juf! deze is stuk!" 

Ja, dat klopt, die is stuk. Een Donald Duck met een stuk eruit gescheurd. Het is een Donald Duck over de brandweer, en daar hebben we het over. Over beroepen, en een van de beroepen die extra nadruk krijgen is de brandweer. Wel jammer van die scheur, maar gelukkig kunnen we hem verder nog lezen. 

Vanuit het toiletblok hoor ik een hoop lawaai. Zucht. Weer lawaai, lief zijn ze wel, maar wat een herrie hebben ze vandaag! Ik loop er naartoe en vind niet de afgesproken hooguit twee kinderen, maar vijf in de toiletruimte "Wat gebeurt hier nou?" Een paar schuldigen kruipen onder mijn arm door naar de klas. En dan komt Blonde Knul tevoorschijn. Brullend. "Wat is er Blonde Knul?" 

"Iihiik... Waahaaahaaaa.... Maar.... eigenlijk niehiehie --- hiehiet ver... Waaaaaah!"

Eerst maar even rustig worden. "Kom 'ns even hier. Klopt het dat er iets gebeurd is en dat jij het eigenlijk niet wil vertellen?" Snikken en knikken.

Er gaat mij een lampje branden. Die Donald Duck. 

"Is er misschien iets kapot gegaan?"

 "JAAAAAAAAAA!!!!:"

"En vind jij het spannend om dat aan mij te vertellen?"

"JAAAAAAHAAAAAHAAAAA!"

"Wat knap dat je dan toch komt zeg! Daar ben ik blij mee. Je hebt iets fout gedaan, er is iets kapot gegaan, maar jij komt het eerlijk vertellen, en nu kunnen we het oplossen." 

Samen kijken we naar de Donald Duck. Hij en zijn vriendje hadden hem samen vast en toen ging het mis. Zomaar een stuk eruit. En hij weet ook precies waar hij het stukje vandaan moet halen. Even later is er bijna niets meer van te zien en opgelucht kunnen we verder met de dag.

Niet altijd heb ik zoveel geduld, soms moet ik ook even zuchten, en af en toe doe ik aan kluitjes in het riet. 

"Juhuf... Wanneer gaan we gymmen?"
"Als ik het zeg!" (kluitje in riet)
"Ja maar juhuf..... wanneer ZEG jij het????" (kluitje kwam met dezelfde vaart weer terug))

Dansen, spelen, tekenen, we komen de middag gezellig door. Ik zit tussen een paar kleiende kleuters en vraag: "Wat zal ik eens kleien?" Zonder op te kijken zegt Ventje Naast Me. "Een schildpad." Ah, dat kan ik. Ooit op de Pabo maakte ik een schildpad, vermoedelijk het enige werkstuk waar ik ooit complimenten voor kreeg van de handvaardigheidleraar. Goed gekeken, en in alle eenvoud had ik het beest goed neergezet. Dus niet veel later had ik een schildpad in  mijn handen, die bewonderend door Ventje Naast Me werd overgepakt, bekeken en in elkaar gestampt. 

"Nu moet je een olifant maken juf!" Zegt Ventje Tegenover Me. Toevallig het enige andere beest dat ik ook kan kleien. Ik begin met een homp klei en vorm de poten, de oren, de slurf. 

Nog voor ik klaar ben valt mijn oog op Grietje aan de Andere Kant. Grietje is een dromer en krijgt niet altijd alles mee. Heeft de rest de tas al gepakt, dan kan het best zijn dat Grietje nog om zich heen zit te kijken en helemaal niet door heeft dat we gaan eten. Als we gaan gymmen, is ze meestal de laatste die in haar gymkleren klaarzit. Maar ondertussen hebben we in de gaten dat deze dromer in al haar dromerigheid toch heel wat oppakt!

Binnen 3 minuten nadat mijn schildpad door Ventje Naast Me is verpletterd, zit er aan mijn andere kant een Grietje met een vrijwel identieke schildpad in haar handen. De poten wat lang en slungelig, maar de kop is perfect en iedereen ziet direct welk dier het is. Trots laat ze even later haar schildpad in de kring zien. Deze dromer... die komt er wel.