Loslaten in het groot

"Geniet er maar van zo lang ze klein zijn, ze zijn zo snel groot.... " Of "Kon je het maar tegenhouden he, het gaat veel te snel allemaal..."
Tja, ik heb het niet. Ik stond niet stiekem te snotteren toen ik ze voor het eerst op school achter liet. Ik ben geen moeder die "niet te hoog hoor!" roept bij het klimrek. En mijn oudste dochter reisde al in de brugklas in haar eentje naar Utrecht met de trein. Ze wist waar ze moest overstappen, en toen ze vertraging had, onderhield ze keurig het contact met mijn vriendin die haar zou komen afhalen. In deze tijd van mobiele telefoons is loslaten sowieso makkelijker dan vroeger denk ik.

Ik geniet ervan. Van de groei, van het zien wat ze nou weer doen. Van mijn jongste van 9 die, terwijl ik dit typ, in de keuken cupcakes met paaseitjes staat te bakken. Ze heeft me bijna alleen nodig om de boel in de  hete oven te zetten en er uit te halen. En als ze dat zelf zou durven, zou ze het mogen. Van mijn zoon, die zijn grote zus op het laatste moment (gisteravond) nog best wil helpen met het maken van een filmpje. "Lukt het?" "Nog niet, maar zo meteen wel!" (even tussendoor: ELKE zus zou een broer moeten hebben zoals hij)

Het Nobel Peace Centre in Oslo

Ze groeien mooi, alledrie, dat helpt ook. Ik heb geen kinderen die als peuter al uit hun bedje klommen, ze hebben geen van allen tot nu toe iets heftigers gebroken dan glazen en borden en ze talen niet naar sigaretten, winkeldiefstal of spijbelen. En ze doen pas cupcakes in de hete oven als ze dat zelf durven.
Ze maken het loslaten makkelijk.

Meestal makkelijk. Vandaag iets minder makkelijk, maar ook.. groots, geweldig, indrukwekkend, spannend... Mijn kind, mijn oudste dochter van 15 gaat naar Noorwegen. In d'r uppie.
Ze gaat 1,5 week, volgende week dinsdag komt ze terug. Work Experience. Ze gaat stagelopen in het Nobel Peace Centre in Oslo. Afgelopen zomer waren we daar, en het was voor haar een van de hoogtepunten van de vakantie. Mijn maatschappelijk geëngageerde dochter slurpte alle informatie op. Over vluchtelingen, Amnesty, nobelprijswinnaars...
Het grootste hoogtepunt was de logeerpartij bij haar instagramvriendin. We hebben bij haar en haar gezin een paar heerlijke dagen gehad en het voelt heel goed dat we weten dat ze ook nu daar logeert. Ze is in goede handen.

Vanochtend, na het extra vroege paasontbijt en de nodige extra dikke knuffels is ze vertrokken. Naar Schiphol, met papa, die ook niet verder meeging dan waar de niet-reizigers mogen komen.

Ze appte na de douane: Zonder moeilijkheden er doorheen gekomen. De douanemevrouw vond het maar stoer dat ze in haar eentje ging. Ik ook. Ik vind het reuzedapper van haar. En van mij. Want dit, dit is loslaten in het groot.

De phoenix in mijn tuin

Van de planten in mijn tuin is de buddleja een van mijn favorieten.

Ooit, toen hij nog een babybuddleja was en wij hier net woonden, is hij bij ons gekomen, als een van de eerste belangrijke bewoners van onze niet zo heel grote tuin. We gaven hem een mooi plekje, in een hoekje vlakbij het raam, dan konden we hem van binnen ook goed zien.

We hebben het hele jaar door lol van de buddleja. Natuurlijk als 'ie bloeit, en vol zit met vlinders, hommels, bijen, zweefvliegen en ander klein grut. De vlinders zitten meestal buiten bereik van de camera, maar ze zijn er wel. Tot laat in de herfst hebben we de mooie dieppaarse kaarsen voor het raam hangen, en zoemt en gonst het dat het een lieve lust is.
Als hij uitgebloeid is en de winter komt, wordt de buddleja van vlinderstruik een mezenstruik, mussenstruik, roodborstjesstruik, vinkenstruik. Vanuit de warme huiskamer zien we hoe allerlei vogels zich tegoed doen aan het voer dat wij strategisch, in het zicht, maar toch beschut, hebben opgehangen.

Vleermuisje in de dop?

En vorig jaar zelfs... een muizenstruik. Een klein muisje had ontdekt dat er lekkere hapjes in de buddleja hingen en klom behendig langs de dunne takken omhoog. Zich niet bewust van het feit dat hij vlak voor ons raam zat, deed hij zich tegoed aan het voer. Dat het vogelvoer was interesseerde hem niet. Of misschien hoopte hij dat hij vleugeltjes kreeg en als vleermuis naar het muizenbal kon.

Elk jaar moet de buddleja drastisch gesnoeid worden, in het vroege voorjaar. De precieze timing daarvoor is altijd lastig te bepalen.Twee weken terug had ik het bijna gedaan. Een paar dagen mooi weer en je denkt meteen dat het lente is, ik wel tenminste, ik was er aan toe. Een blik op Buienradar zei me dat ik beter nog even kon wachten. Het zou nog koud worden, en ach, die arme vogeltjes, wat zouden die zonder onze voerstruik moeten?
Maar gisteren is het er toch van gekomen. Het is maart inmiddels, de weerman vindt dat het al voorjaar is, hoewel de voorjaarsvakantie deze week meer op herfstvakantie leek.

Elk jaar vind ik het een beetje spannend. Want de takken, die al weer vol zitten met bladknoppen, worden bijna met de grond gelijk gemaakt. Er blijft niets over dan een woud van stammetjes en afgeknipte takken. Maar ik weet dat het goed komt. Net zoals vorig jaar zal ook nu de vlinderstruik weer als een phoenix herrijzen. Uit de stammetjes zullen weer nieuwe takken omhoog komen, waar blaadjes en knoppen aankomen, en waar uiteindelijk weer prachtige dieppaarse bloemen uit tevoorschijn schieten, waar vlinders op afkomen, en hommels, en bijen, zweefvliegen en ander klein grut.
En voorlopig geniet ik van het licht in de kamer, en van het uitzicht op de tuin, waarin krokusjes, sneeuwklokjes, anemonen en narcissen al snappen dat het voorjaar is begonnen.

Maar het snoeien van de buddleja heeft nog een gevolg.... Als de vlinderstruik gekortwiekt is, volgt er een klus die ik maanden met een goeie smoes (ik kan er echt niet bij!) voor me uit heb kunnen schuiven: ramen lappen. Ik heb het maar meteen gedaan. Nu de binnenkant nog....

De wederopstanding van een blog en de bevrijding van een zwaan

Ruim een half jaar duurde het, de pauze. Ruim een half jaar niet schrijven, of in ieder geval, ruim een half jaar niet publiceren. Onderwerpen waren er wel, maar ook redenen om die onderwerpen niet om te zetten in een verhaal.
Maar het kriebelt toch. Het gevoel dat ik iets liet liggen waar ik eigenlijk veel lol aan beleefde. En dus pak ik het weer op, het schrijven op mijn blog.

Ruim een half jaar duurde het, die andere pauze. Ruim een half jaar niet hardlopen. Ik had er gewoon geen zin in. Mijn lijf wel, maar ik niet. En ik won.
Begin deze week ben ik weer begonnen, in mijn kersverse Bullet Journal verbeeldde ik mijn doel: 5 km hardlopen. Niet vandaag niet morgen, maar ehm... nou ja, ooit. In stapjes werk ik naar die 5 km toe, kleine stapjes zijn het, ik ben al blij met 500 m. Maar hé, toen ik deze week aan het opruimen was en 100.000 keer de trappen op en neer liep, merkte ik toch echt (echt!) de verbetering in mijn conditie na 2 keer hardlopen. En, tot mijn verbazing was ik teleurgesteld toen ik afgelopen dagen naar buiten keek en het rotweer was.

Vanochtend scheen de zon, ik kon weer. Kleine stukjes beetje hardlopen, meer flink doorwandelen. Langs net doorkomende katjes aan de  struiken langs de oever van een sloot, langs een vlaamse gaai dicht langs het pad.
Tot ik bij een raar schouwspel kom. Een zwaan ligt, nee hangt, in het water, zijn (of haar?) kop op de hoge kant, nek uitgerekt, achterlijf in het water. Zit hij vast? Is hij gewond? Of dood misschien? Twee andere zwanen zijn erbij en proberen  hem te bevrijden. Voorzichtig loop ik naar de hoge waterkant waar de zwaan hangt. De kop en de nek lijken niet vast te zitten. Maar hij leeft!

Misschien zit hij onder water vast. Ik bel de dierenambulance en vertel waar ik sta. "O, gaat het om die zwaan? Daar belde al iemand over, maar die wist niet zeker of de zwaan nog leefde. De dierenambulance is nu naar een andere melding, maar komt daarna." Terwijl ik bel, komt er een jonge vrouw aangesneld. Zij is van de spijkers met koppen. Doortastend haalt ze een lange, stevige tak uit het water een stukje verder op. Met de tak voelt ze "hij lijkt niet vast te zitten". Als we de zwaan een beetje los duwen, probeert hij de kant weer op te klimmen, maar dat lukt niet. We negeren de andere zwanen, waarvan er een ons met veel bravoure probeert weg te jagen.
Samen helpen we de hangzwaan de kant op. hij laat zich gewillig helpen, maar op de kant aangekomen begint hij naar ons te blazen. We geven hem wat ruimte en hij schudt zijn veren los en zet een paar wiebelende stapjes. Zowel de zwaan als wij concluderen dat alles het nog doet. Een beetje groezelig, nat een koud is 'ie, maar hij lijkt niet gewond, Mijn mederedster en ik nemen blij afscheid van elkaar, we waren even partners, en hebben onze taak volbracht.

Ik bel de dierenambulance. Ze hoeven niet meer te komen. De zwaan was zich inmiddels een beetje aan het opkalefateren, beetje shaky nog, maar verder in orde.
Even later sta ik onder de douche, ik was koud geworden, had op het natte gras gezeten, mijn broek zat onder de modder, maar ach, we hebben een wasmachine. Langzaam werd ik weer warm. En ik voelde mee een heel klein beetje held.