De iPad en de prefrontale kwab

Hij had echt buikpijn, en was echt misselijk. Toch stuurde ik hem naar school, want hij was niet ziek. Dat wist hij zelf ook, als was hij op dat moment nog niet zover dat hij dat kon uitspreken. Hij voelde zich immers wel ziek. Eenmaal op school ging het niet, zoals meestal, over. En halverwege het tweede uur kreeg ik een telefoontje. Dat'ie toch naar huis kwam, het ging echt niet. Ik was zelf aan het werk en toen ik later thuiskwam, zat hij achter de computer. Het ging alweer beter. De hobbel die hij over had gemoeten had hij weten te ontwijken, zijn lichaam gaf aan dat het gevaar geweken was en zijn buik kwam tot rust.

Het leven van een brugpieper is drastisch anders dan het leven van een basisschoolleerling. Je wereld wordt groter, je krijgt meer vrijheid, maar tegelijk wordt die vrijheid ingeperkt door allerlei dingen die moeten en bedreigd door allerlei verleidingen. De een pikt dat wat makkelijker op dan de ander. En deze brugpieper, mijn zoon van 12, die heeft het lastig. Op het eerste gezicht lijkt het soms onverschilligheid. Als hij op het laatste moment nog gauw iets moet afmaken, als hij weer niet heeft gekeken of al zijn huiswerk in zijn agenda staat, als hij weer lekker een dom spelletje zit te doen op zijn iPad in plaats van zijn woordjes leert. Maar het is geen onverschilligheid. Als het onverschilligheid was, dan zou hij geen buikpijn hebben, niet misselijk zijn, dan zou het hem niet interesseren.
Hij wil het zo graag goed doen. Hij wil hoge cijfers halen. En, laten we wel wezen, hij staat nog voor alles een dikke voldoende, wat hij regelmatig controleert.  Hij gaat ook graag naar school, vindt de meeste vakken interessant, de meeste leraren aardig en de meeste klasgenoten leuk.

Toch overkomt het hem meer dan eens dat het niet lukt.
Hij heeft last van de verleidingen van de iPad. De iPad die hij van school heeft, die hij ook nodig heeft voor zijn schoolwerk, maar waar je ook filmpjes op kunt kijken, spelletjes op kunt doen en met de hele wereld kunt communiceren, en vooral met je klasgenoten. De tijd vliegt, en voor je het weet is het bedtijd.
Hij heeft last van niet zo goed weten hoe je aan moet pakken als je niet zeker weet hoe iets het moet. Wanneer vraag je hulp? Aan wie vraag je hulp? Hoe vraag je hulp?
Hij heeft last van een paar executieve functies die nog niet zo ver ontwikkeld zijn. Executieve functies zijn vaardigheden die je nodig hebt om te kunnen functioneren. Voor de ontwikkeling van de executieve functies is het voorste deel van de hersenen belangrijk, de prefrontale cortex, of prefrontale kwab. En laat nou net dat gedeelte van de hersenen op deze leeftijd nog lang niet volgroeid zijn.
Da's lastig. Je kunt nog zulk goed gereedschap hebben, als je er niet mee om kunt gaan, krijg je geen spijker in de muur en geen plank doormidden. Zoons gereedschap is prima. Hij leert makkelijk, vindt veel dingen leuk en interessant, legt snel verbanden en heeft een uitstekend geheugen. Hij zit op een goede school, met onderwijs dat bij zijn niveau past. Maar die executieve functies....
Taakinitiatie bijvoorbeeld. Voor je al je spullen hebt gepakt, wat tegen je moeder hebt gezegd, bij je zusje hebt gekeken wat zij aan het doen is, nog iets tegen je moeder hebt gezegd, nog even gekeken hebt wat er op de tv is, toch nog even naar de wc bent geweest, iets aan je vader hebt verteld, nog iets lekkers hebt gepakt en o, waar had je je spullen nou neergelegd? Want ook organisatie is lastig. En timemanagement, en doelgericht doorzettingsvermogen. En soms de rest.
En ik snap het. Ik begrijp hoe moeilijk het is. Zonder verleiding van de iPad vond ik het vroeger al moeilijk. En als volwassene met iPad vind ik het soms nog steeds moeilijk.

Maar het komt wel goed. We hebben afgesproken het iPadgebruik sterk aan banden te leggen, en weer meer te helpen bij het plannen, en meer te overhoren. We zorgen voor meer overzicht, komen tegemoet aan de ontbrekende executieve functies. Want dat is geen onwil, het ligt aan het feit dat zijn prefrontale cortex nog niet volgroeid is. (daar schermen ze zo nu en dan mee hier in huis: daar kan ik niks aan doen, dat ligt aan mijn prefrontale kwabje)

Hij staat er zelf achter. Want onverschillig is hij niet. Zijn motivatie is in orde. Alleen moet hij nog even wat handiger worden met het gereedschap. En ook hiervoor geldt: oefenen helpt, en wat je aandacht schenkt, groeit.

Gewoon leuk: Blusentop

Een lekker snel tussendoorwerkje. Kan niet misgaan zou je zeggen. Nou ja, dat kan wel hoor, als je haast hebt... En dat had ik, want ik wilde het topje vanmiddag afhebben, omdat het morgen weer slechter weer zou worden, en Ik graag wilde dat hij leuk buiten op de foto kwam,
En zo kon het maar zo gebeuren dat ik een knoert van een beginnersfout maakte en de buitenkant van het ene deel keurig aan de binnenkant van het andere deel had zitten. Afijn, dat was snel opgelost, da's het voordeel van locknaden, die haal je zo uit.
Voor de bandjes gebruik ik normaal zelfgemaakt biaisband van een van de lapjes die ik in het kledingstuk gebruik bijvoorbeeld, maar ik had al heel lang zo'n goedkoop bandje liggen dat er eigenlijk best leuk bij paste en dat wel op mocht. Dat het goedkoop is merk je aan van alles. Zo koop je een rolletje dat niet uit een stuk maar uit 3 losse stukken blijkt te bestaan, en het is dusdanig slordig geknipt dat het op een punt nogal draait. Dat doen we dus ook niet meer, volgende keer weer ietsje meer tijd aan besteden en zelf maken.
Evengoed, leuk topje, gaat in de kast voor als het echt warm is. En eigenlijk voor op bijvoorbeeld een spijkerbroek. Maar die wil dit dametje niet aan....

Een dapper watje - over familie, drempels en boomstammen

Het was gezellig. Tuurlijk was het gezellig, het is altijd gezellig. Mijn familie bestaat uit aardige mensen, waarvan ik de meesten één keer per jaar zie, bij de familiedag. Die familiedag was gisteren, en zoals gewoonlijk was het gezellig.

De eer van het organiseren was dit jaar aan mij. Sinds een paar jaar gaan we op volgorde van leeftijd. Eerst mijn oudste oom, dan mijn tante, dan mijn jongste oom, en daarna mijn neven en nichten en ik, van oud naar jong.
Om eerlijk te zijn: ik ben daar niet zo goed in. Dat wist ik ook wel van tevoren. Het organiseren van zoiets draait om communicatie. Met de familie, met de club waar je naartoe wil, nog weer met de familie. Van tevoren, om het te regelen, en tijdens de dag zelf weer. En wat communicatie betreft... daar zit een gat in mijn opvoeding. Nou is mijn hele opvoeding wel een beetje gatenkaas, maar dit is iets waar ik toch vaker tegenaan loop dan me lief is. Bellen, mensen op de hoogte brengen, afspraken maken, ik vind het oprecht ingewikkeld.
En zo kwam het dat de familiedag dit jaar niet een jaar na de vorige plaatsvond, maar 1,5 jaar (naast nog een paar andere redenen). En zo kwam het dat ik in een dappere bui wel had aangegeven dat mijn familieleden op datumprikker mochten aangeven wanneer ze konden, maar dat het daarna nogal lang duurde voor er een datum gekozen en doorgegeven was. En zo kwam het ook dat het nog langer duurde dat men wist waar men moest zijn.






De familiedag kwam en was gezellig. We streken neer bij Erve Brooks. Het leek ons leuk om de familie een stukje van onze mooie Achterhoek te laten zien, en bij Erve Brooks kun je lekker zitten koffiedrinken en bijkletsen, maar ook spelen, een eindje wandelen, op bezoek gaan bij gezellig keuvelende parkieten of je wagen aan het Avonturenpad of het Blotevoetenland.
Het Avonturenpad bestond uit een mooi stukje wandelen met vooral heel veel boomstammen en touwen, de meeste boven water. Jongste dochter, die toch al in het water was gevallen en dus met blote benen aan dit avontuur was begonnen, nam elke hindernis met enthousiasme en, het kan niet anders gezegd worden, ook zoon, man en ik hebben ons van onze goede kant laten zien. Voor sommigen was het gewoon een mooi stukje wandelen met uitzicht op een paar balancerende en bungelende familieleden.





In het Blotevoetenland, dat ik samen met mijn twee jongsten en mijn broer ook nog inging, hoewel het knap koud werd zo tegen vijven, kwamen we behalve modder, water, slik, derrie en blubber ook een heuvel tegen. Jongste dochter vloog er naar boven en riep: bovenlangs is voor de stoere mensen, beneden is voor de watjes! Natuurlijk gingen we alle vier bovenlangs.

Voor sommige mensen was het lastig, of misschien zelfs wel irritant dat mijn informatievoorziening te wensen overliet. Af en toe werden er subtiel wat stekeligheden uitgewisseld, niet direct aan mij, maar ik ving ze wel op. Mijn voelsprieten doen het prima, en met mijn ontvangst is niets mis. Ik snap het. Ik begrijp dat het lastig is om je te leiden door een organisator die iets aan het doen is waar haar kwaliteiten niet liggen. En ik had ervoor kunnen kiezen om het niet te doen. Niemand had mij daar misschien raar op aangekeken. Ik had kunnen zeggen: anderen zijn hier beter in. Ik vind bellen lastig, ik vind organiseren lastig, dus ik doe het niet. Dat was makkelijker geweest, voor iedereen waarschijnlijk. Maar als ik altijd had gedaan wat makkelijker was, dan was ik niet wie ik nu ben, dan stond ik niet waar ik nu sta en dan deed ik niet wat ik nu doe. Ik heb leren genieten van het nemen van drempels, ook van drempels die voor anderen niet of nauwelijks boven de grond uitkomen, maar die voor mij hoog genoeg zijn om over te struikelen. En het nemen van deze drempel heeft waarschijnlijk een drempel in de toekomst alvast wat lager gemaakt.

Ik ben niet trots, maar ik ben ook geen loser. Ik ga bovenlangs, en over de boomstammen en de drempels. Ik ben een dapper watje.