Onder de tafel

 "Ah... nu snap ik het.... Jij wilde op je moeder lijken...". Ik kijk naar de met tatoeages bedekte armen van de dame die haar dochter komt ophalen van school.

Er was iets misgegaan in de klas, En nu loop ik toch maar even samen met Maarikwildatmeisje naar haar moeder. Gelukkig kent die haar kind wel een beetje en na de eerste schrik schiet ze in de lach.

Het was net die ene dag van de week dat het regende. We hadden nog wel buiten kunnen gymmen, dat was fijn, maar gedurende de gymles ging het wel steeds harder regenen. Met natte koppies kwamen we weer op school, die van Energiebommetje het allernatst. Hij had bij de schuurtjes op het plein een waterstraaltje ontdekt dat van het schuine dak naar beneden stroomde. Onweerstaanbaar.

De rest van de dag was een binnendag. We speelden binnen, zaten in de kring, zongen, speelden weer binnen, en nog langer binnen. Op zo'n dag mis ik toch het buiten zijn, en de kinderen ook. Ze worden wat drukker, luisteren wat slechter, moeten toch op de een of andere manier hun energie kwijt. 

En zo vond ik Maarikwildatmeisje onder de tafel in de taalhoek, met een grote lach op haar gezicht. De taalhoek met houten letters, met woorden om na te schrijven, met stempels... en dus ook met stempelkussens, een rode en een zwarte. En die zwarte was met Maarikwildatmeisje onder de tafel beland. 

Het had veel erger gekund. Haar kleren hadden er helemaal onder kunnen zitten, haar gezicht, de stoelen en tafels, de vloerbedekking, andere kinderen... Dus eigenlijk viel het nog best een beetje mee.

Maar toch loop ik maar even met haar mee naar haar moeder, om te vertellen dat we al flink hebben gepoetst, en dat dit het resultaat is. Misschien moeten ze maar even naar het zwembad.

Helemaal zelf

Tuurlijk, de vakantie had best nog een poosje mogen duren. Een wekkerloos leven is heerlijk, en 6 uur is best vroeg. Maar als ik dan om kwart voor 7 door het buitengebied fiets, omringd door ochtendnevel en opkomende zon, dan is dat vroege uur helemaal niet zo erg meer.

En als ik mijn kleuters zie binnendruppelen, glunderend en op hun gemak, dan weet ik weer hoe heerlijk mijn werk is. 

We beginnen deze week met een inloop. Niet in de kring, maar gewoon lekker spelen met waar je zin in hebt. Er moet nog niks, geen weektaak, geen verplichte werkjes, je pakt wat je leuk lijkt. 

We zijn verhuisd van lokaal, en we hebben nu het mooiste en fijnste kleuterlokaal, bofferds zijn we. We hebben de huishoek, een deur naar de wc in onze klas, maar aan een kant buren en het koffiezetapparaat met kletsende juffen en meesters is een stukje verder weg. En het lijkt ook wel een beetje groter. Maar dat kan ook komen doordat groep 2 van vorig jaar nu groep 3 is, en we beginnen met 18 kinderen.

Ze zijn groot geworden. Blond Bonkie was het hele afgelopen jaar een uit de kluiten gewassen peuter, maar nu hij 5 is, is hij groot. Nog wel uit de kluiten gewassen, maar op en top kleuter, niks peuterigs meer aan.

Energiebommetje is nog steeds een energiebommetje, maar lijkt een iets makkelijker te geleiden projectiel, Opwindpoppetje heeft een zelfopladend motortje gekregen en Maarikwilditmeisje.... nou ja, Maarikwilditmeisje wil nog steeds precies wat ze wil en niet iets anders.

Blond Bonkie en Maarikwilditmeisje spelen een spelletje. Wie het eerste twee dezelfde plaatjes op de kaartjes ziet, mag het kaartje van het stapeltje houden. Ik sta er van een afstandje naar te kijken. Ze zitten rustig tegenover elkaar aan de tafel, ondenkbaar vorig jaar, en hebben lol. Totdat Blond Bonkie net iets sneller is en het kaartje van het stapeltje pakt. 

"NEEEEEEEEE! IK WIL DIEIEIEIE!" Driftig rukt Maarikwildatmeisje het kaartje uit de handen van
Blond Bonkie, en zijn eigen kaartje ook. Blond Bonkie bekijkt het beteuterd en ik besluit dat het tijd is om in te grijpen.

"Ho, stop, wie spelletjes speelt, kan ook verliezen, en als je in groep 2 zit ben je groot, dus dan ga je niet zo hard schreeuwen." "MAAR IK WIL DAT NIEIEIEIEIET!" luttele seconden later vliegen de kaartjes door de klas. En nog een paar tellen verder zit Maarikwildatmeisje niet meer bij de tafel, maar op het krukje bij de deur. Als je klaar bent met schreeuwen mag je weer binnenkomen, en dan ga je eerst de kaartjes opruimen.

Als Maarikwilditmeisje klaar is met schreeuwen, maar nog niet klaar genoeg om binnen te komen, vraag ik hoe dat thuis gaat, als ze spelletjes speelt.

"Daar gebeurt dat nooit!", zegt ze nasnikkend. "Thuis win ik altijd." 

Helaas, hier kan dat niet, soms win je en soms verlies je. En hoewel ze het niet met deze theorie eens is, besluit ze dat het toch wel een goed moment is om weer binnen te komen.

De dag verloopt verder heerlijk rustig en gezellig, de vorig jaar nog kleintjes voelen zich groot en mijn twee nieuwe nogmaarnetkleuters draaien mee of ze hier al tijden rondlopen.

Handenbindertje is ook gegroeid. Hij blijft nog steeds graag in mijn buurt, heel gezellig, en af en toe komt hij even kletsen, maar hij zit niet meer zo aan me vastgeplakt. En als hij 's middags zijn kalenderplaat voor als hij jarig is moet afmaken, eerst je hoofd, dan je naam en je verjaardag en dan je hoed op een groot papier plakken, dan kan hij dat al helemaal zelf.

Ik weet het zeker: dit wordt een leuk jaar.

Ontploft

"Juf! De bal is ontploft!"

Ik dacht nog, het zal wel meevallen, de bal zal lek zijn, of er zal een naadje loszitten, misschien komt de binnenbal een beetje naar buiten puilen. 

Maar hij houdt het vol, de bal is ontploft. Zachte Goeierik heeft hem op de weg geschopt en toen kwam er net een bus aan. Ik heb geen knal gehoord, maar als ik de bal zie liggen op straat, ben ik blij dat we een hek hebben en dat de kinderen heel goed weten dat ze daar niet overheen mogen. Met mijn sleutel open ik de poort en ik loop, omzichtig uitkijkend, de weg op om de zielige overblijfselen van de bal van straat te rapen. 

"Wat denken jullie? Kunnen we die nog weer maken?" Nee, dat zien ze nog wel met hun ogen dicht, die is rijp voor de vuilnisbak. Zachte Goeierik kijkt me een beetje afwachtend aan, met een onzeker glimlachje onderzoekend of hij in de problemen komt. Welnee, ongelukjes gebeuren nou eenmaal. 

Er is meer kapot vandaag. Mijn stem bijvoorbeeld. Niet ideaal in een klas vol kleuters, maar wat doe je eraan? Een muziekinstrumentje pakken om de aandacht te vragen, wat assistentie inschakelen en de dag zo rustig mogelijk doorkomen, met een extra filmpje en een stapel kleurplaten. Iedereen is moe en heeft het warm, we mogen het onszelf best een
beetje makkelijk maken.

Het is mijn laatste dag voor de vakantie met deze kleuters. Een deel zie ik volgend jaar weer in mijn klas. Groep 1 wordt groep 2, de jongsten worden groep 1. Maar voor veel kinderen is het een echt afscheid, na de vakantie zitten ze in groep 3. Ik ga ze missen, al zullen ze heus zo nu en dan een knuffel komen halen. 

De klas wordt steeds leger, kunstwerken gaan mee naar huis, en ook de zeehondjes van onze deur. Volgend jaar hebben we nieuwe zeehondjes, ze zijn al gekleurd en ik lamineer ze. Zelf heb ik vanochtend voor schooltijd ook een zeehondje gekleurd. Maar gek, die kan ik nergens meer vinden.

Ik zoek me suf, zo tussen de bedrijven door. In de tassen onder het bureau? tussen de andere zeehonden? In mijn agenda, in de map? Heeft mijn collega 'm per ongeluk meegepakt? Ik snap er niks van. Hij is van de aardbodem verdwenen. 

Na schooltijd kleur ik een nieuw zeehondje. En dan komt er een appje binnen van een collega. Zij heeft het lamineerapparaat in de klas, maar hij doet het niet. Er lijkt iets in te zitten....

Ik denk dat mijn zeehondje terecht is, maar net als de bal niet meer te repareren. Ik hoop dat onze steun-en-toeverlaat die alles kan repareren het lamineerapparaat weer aan de praat krijgt, maar voorlopig zet ik hem maar weer op z'n plek, met een briefje erop.

Maar hoeveel er ook kapot is vandaag, het jaar is rond. 40 schoolweken, 15 blogs, af en toe een zucht of een boze blik, maar vooral ontelbaar veel knuffels, liefde en plezier. Aan dit jaar hoeft niets gerepareerd te worden.