Onder vetter afslag

"Welk liedje wil je nog horen Jarig Jetje?"

Jarig Jetje is vandaag 5 geworden en staat als stralend middelpunt op de tafel in de kring. Ze heeft een taart versierd op het digibord en we hebben al gezongen en gedanst. Maar het feestje is nog niet afgelopen. Er komt zo nog een traktatie en die zit in de diepvries. We houden van traktaties uit de diepvries. En we zijn nog niet klaar met zingen.

Het is een gezellige dag. De kinderen spelen lief, ruzietjes zijn er nauwelijks en als er iets voorvalt is het zo weer opgelost. 

En er wordt hard gewerkt ook. De kinderen van groep 2 mogen de 2 kleuren, met waskrijt, want de 2 is ons cijfer van de week. We bedenken eerst waar we allemaal 2 van hebben. 

2 armen, 2 handen. (Er wordt driftig gezwaaid.)

2 benen, 2 voeten, 2 schoenen (alle schoenen steken naar voren)

1 broek. "Ja, je hebt er vast meer, maar vandaag heb je er maar eentje aan. Maar een broek heeft wel 2..." Geen idee. Een kring vol kleuterogen kijkt me glazig aan. Totdat... 2 rechte stukken! "Ja, goed zo, 2 pijpen!"

2 oren, 2 ogen, 2 haren... Nee, veel meer haren. 

2 duimen en 2 pinken

2 kuiten.... wie weet waar je kuiten zijn? Weer vragende ogen. Kuiten? Nooit van gehoord. Maar uit mijn ooghoek zie ik minivrolijkerd, net begonnen, ons jongste kind, vrolijk naar de achterkant van zijn onderbenen grijpen. 

"He, minivrolijkerd, kom eens hier?." Ik til hem op de ronde tafel midden in de kring. "Wijs jij eens aan waar jouw 2 kuiten zitten." Even later zoeken alle kinderen hun eigen kuiten op.  Da's nog best een ding hoor, eerst worden vooral ook veel achterkanten van bovenbenen vastgepakt. Nee, lager, dat zachte stuk aan de achterkant van je onderbenen. En ja, allemaal hebben we 2 kuiten. 

"Kijk juf, ze kunnen ook zo doen!" Ja, als je er tegenaan duwt, kunnen kuiten erg leuk heen en weer wiebelen. Mijn steun en toeverlaat, onze juf-omdat-ze't-nog-zo-leuk-vindt Marja herkent het. Haar kuiten hebben deze functie ook, en nog veel mooier. 

2 wenkbrauwen hebben we ook, 2 oksels en 2 schouders en nou gaan we echt aan het werk.

Meteen pakken alle kinderen een blad, en ze gaan driftig kleuren. Maar daar staat blond pretoogje voor mijn neus. Hij glimt van stralende ondeugendheid en zegt in bijna realistisch geacteerde verbazing 

"Juf! Er zitten ook een paar zevens tussen!"

Wie klaar is zet zijn naam op zijn blaadje. Dat kun je als je in groep 2 zit. Uit het hoofd, of met behulp van het naamkaartje op je stoel. 

Het is een vrolijke dag. Een goeie dag om jarig te zijn.

"Welk liedje wil je nog horen Jarig Jetje?"

Jarig jetje weet het precies: Onder vetter afslag!

Wat bedoelt ze? Ken ik dit liedje? Het kwartje valt wonderlijk snel en ik schiet in de lach. 
En als ik inzet zingt iedereen vrolijk mee. 

"Bonne fête à toi!"

Winkelwagentje

"Naar links.... nog verder naar links.... nu naar voren.... naar rechts.... draaien.... naar voren... verder naar voren... STOP! 

Nu een grote stap... Nee, je been moet hoger! Ja, goed zo. En nu bukken! En weer omhoog en nog een grotere stap.."

De opdracht was gelijk voor de verdiepingsgroepen van groep 5/6 en groep 7/8.

Leg in tweetallen de hindernisbaan af.

Maar... Een van de twee heeft een blinddoek om. 
En... diegene heeft een rauw ei bij zich.
O ja... en dat ei mag je niet met je handen aanraken.

Je krijgt 10 minuten om de groepjes te maken, te bepalen wie de blinddoek heeft en te bedenken wat je nodig hebt en dat te pakken. 

In eerste instantie had ik pingpongballetjes bedacht. Maar ik vond eieren leuker. De kinderen worden er ook enthousiast van. Lekker spannend!

Groep 5/6 gaat pragmatisch te werk. Dat ei kun je met een doekje oppakken en dan in een bakje doen. De leider neemt het kind met de blinddoek simpel bij de heupen vast en stuurt hem zo door het parcours. ook de meest ingewikkelde hindernis, een brede tafel waar het ene kind links langs moet, het andere kind rechts en het ei overheen vormt geen probleem. Als je op dat stukje samen het ei vasthoudt, blijft de geblinddoekte partner recht lopen en gaat er niks mis. Of, je loopt als ziende gewoon even eerst je eigen kant langs en helpt dan de ander.

In groep 7/8 is het een ander verhaal.

Er worden zachte doekjes gehaald, bakjes, het ei stootvast in het bakje, ander bakje erop, vastgetapet...Een beker met allemaal snippers, deksel erop gedraaid. 

Een groepje heeft in het kleuterspeellokaal een handige stok gevonden, Praktischer dan een blindengeleidehond in de school, dat dan weer wel. Er wordt zelfs een miniwinkelwagentje aangedragen. Maar ja, als dat ook over de tafel moet, en door de hoepel, daar wordt het niet gemakkelijker van. 

En er worden aanwijzingen gegeven:  "Naar links.... nog verder naar links.... nu naar voren.... naar rechts..." Tot er iemand haar partner vastpakt om te sturen. 

"Ooooh! Je mag haar niet vastpakken!" Verontwaardigd kijken zes paar ogen mijn kant op. Ik kijk onschuldig terug. Geen idee wie dat gezegd had, ik niet in ieder geval.

Terug in de klas, met toch 19 van de 20 eieren nog heel, vraag ik de kinderen welke executieve vaardigheden ze eigenlijk allemaal gebruikt hebben. Of hadden moeten gebruiken. (Ik spreek liever over vaardigheden dan functies. Het zijn immers vaardigheden die ze onder de knie moeten krijgen.) 

Wat waren dat ook alweer, executieve vaardigheden? De kennis moet even opgehaald worden. Ze hoeven ze ook niet nu al te kennen, ze zullen nog vaak genoeg voorbij komen, tot ze het niet meer kunnen horen. 

In ieder geval was flexibiliteit voor sommige kinderen best belangrijk. Mag je dat ei echt niet met je handen pakken? Ja maar.... Ook nu niet? Maar hoe krijg ik het dan in mijn bakje dat gevuld is met donzige doekjes en zachte zwachtels? Daar gaat plan A, op naar plan B.

Taakinitiatie was vandaag geen enkel probleem. Twee groepen vol met kinderen die niet kunnen wachten om hun taak te initiëren. 

Reactie-inhibitie. Op tijd stoppen, maar ook niet allerlei aanwijzingen roepen als je niet zelf aan de beurt bent. 

Volgehouden aandacht... Vooral als anderen door het parcours gaan.

Organisatie: Wat heb je nodig, (GEEN winkelwagentje dus) waar haal je het en waar ruim je het weer op? 

Als ze zich voor ze naar de middelbare school gaan een beetje bewust zijn van de executieve vaardigheden, ben ik een tevreden juf. En dat komt vast goed, want wat je aandacht schenkt groeit, en ik heb een grote gieter dit jaar. 

19 zeehonden en een zeemonster

19 blije koppies tegenover me in de kring. 2 koppies zijn nog op vakantie, de rest is deze week weer begonnen in groep 1 of groep 2. Bijna alle kinderen zaten vorig jaar ook bij ons. Eentje is over komen waaien uit de buurklas en we hebben een heel nieuw zeehondje van net 4 dat meedoet alsof ie al jaren niet anders gewend is. Het voelt vertrouwd en het is meteen gezellig.

Waren we vorig jaar nog giraffen, dit jaar zijn we de zeehonden. De hele school heeft gekozen voor dieren die bij of in het water wonen. De kwallen en de zeekomkommers vielen al snel af, de blobvissen of de snotolven waren niet fotogeniek genoeg, en dus werden het de zeehonden. 

Het is warm vandaag, heel warm. Gelukkig hebben we meteen aan het begin van de dag gym, de zon is nog niet zo fel en alle kleuters leven zich heerlijk uit. De rest van de dag verloopt met spelen, werken, eten en drinken, veel drinken. Al direct 's ochtends heb ik de kinderen toestemming gegeven zo vaak als ze
willen hun beker of fles bij te vullen met water en dat doen ze ook. "Water is gezond he juf?" "Zo is dat kind, zeker met dit weer."

Als we 's middags buiten spelen, staat de zon hoog aan de hemel. Gelukkig hebben we veel schaduwplekken. Wij juffen zitten daar naar onze kleuters te kijken. Voor ons is een kudde meisjes met een enkele jongen aan het hoelahoepen. "Kijk juf! Ik kan het!" En warempel, zelfs met de kromste hoepels weten ze nog een paar rondjes voor elkaar te krijgen. "Jullie hebben zeker heel goed geoefend?" Ze knikken driftig, dat hebben ze, kun je zo zien.

Rood en bezweet komt spontaan grietje vanuit de brandende zon naar me toegerend

"Juf! Ik was opgegeet door een zeemonster!"

Geen wonder dat ze rood en bezweet is, dat is me nogal een avontuur!

"Maar ik was weer los. Maar de baby is wel opgegeet!"
"Oei, dat is niet best."
"Maar ik had hem weer gelevend en nu is 'ie niet meer opgegeet."

Gelukkig, het verhaal loopt goed af.

"Zeg spontaan grietje, denk je niet dat het slim is als jij even in de schaduw komt spelen?"
"Nee, ik moet weer naar het zeemonster. De baby is weer opgegeet!" 

En daar gaat ze weer, op weg naar het zeemonster in de zon, om haar baby te levenen. 

Aan het eind van de dag zitten we tevreden nog even na te praten. 

"Jongens, als ik nou straks aan de andere juf de overdracht schrijf, wat moet daar dan inkomen?"

"Dat het heel goed ging!"

"Wij waren heel lief"

"We gingen geen ruzie maken"

"Dat het warm was"

"We hebben heel goed gewerkt"

Ik beaam alles, het is allemaal waar en ik beloof het op te schrijven

Dan steekt vrolijk knuffelkind zijn vinger op.

"Moet ik nog iets opschrijven vrolijk knuffelkind?"

"Dat jij ook heel lief was..."

Dit wordt een goed jaar.