Wensen

 "Lieve juf Yvonne, wij hebben een heel mooi liedje voor je!"

Op mijn vrije maandag, die deze keer heel feestelijk is, krijg ik een spraakberichtje van mijn collega die vandaag bij de kleuters werkt. Nou ja, spraakberichtje, een zingberichtje is het.

Door mijn telefoon klinkt onbedoeld meerstemmig en ontroerend enthousiast een prachtig lied op de wijze van Vader Jacob:

Juf Yvonne, juf Yvonne
houdt van Dick, houdt van Dick.
Nog vele mooie jaren, nog vele mooie jaren,
gefeliciteerd, gefeliciteerd!

Afgelopen maandag, 6 oktober, was het feest bij ons thuis. Het was precies 25 jaar geleden dat we in Utrecht in ons mooie kloffie trouwden en we vierden dat innig. We zijn niet van de grote feesten, geen polonaises, geen dj's tot in de late uurtjes, geen afgehuurd zaaltje en ook geen 60 gasten. Uit eten met familie, en een klein aanwipfeestje thuis, met de kinderen en wat vrienden.  En later deze maand vieren we het nog met z'n tweetjes in Lissabon en met getuigen en ceremoniemeesters van 25 jaar geleden bij een concert.  Wij vieren op onze manier.

Van onze kinderen kregen we een speciale versie van de Feestkrant, een uitgave die ze ooit voor Moeder- en Vaderdag maakten en die nu in een luxe editie verscheen. Ze stellen zichzelf voor, laten ons door hun vrienden feliciteren, schrijven hoe ze hun eigen bruiloft voor zich zien, en we lezen nieuwsfeiten van 25 jaar geleden. CSI ging in première op onze trouwdag, en Slobodan Milosevic verloor definitief de macht in Joegoslavië. Ik had geen idee, ik was met andere dingen bezig. Een prachtcadeau is het, dat zijn waarde niet in geld laat uitdrukken.

En dan de kinderen van school. Van beide groepen krijgen we een prachtig kunstwerk, met, hoe kan het ook anders, als overheersende vorm een hart. 

In groep 5 hangt een mooie poster met van elk kind een hartje dat mooi versierd is of waar een lieve wens op staat. Ik laat het deze week lekker op school op de deur hangen, kunnen we er samen nog even van genieten.

Het grote hart van de kleuters kreeg ik al op de maandag zelf. Elk kind heeft uitgeknipt en opgeplakt wat ze voor cadeau voor ons in gedachten hebben. Het varieert van een raceauto en een racebaan (ach, wat had ik die in mijn kinderjaren graag gehad), via lavalampen en een Frozen-kasteel tot knalblauwe donuts en hutspot met bitterballen. Een waar feestmaal natuurlijk.

Op de achterkant staan de wensen van de kinderen, die mijn collega heerlijk letterlijk heeft opgeschreven. Een kleine greep uit de welgemeende wensen:

"Gefeliciteerd!"

"Wij wensen juf Yvonne trouwdag!"

"Ik wens dat juf Yvonne nog fijn leeft!"

"Lief dat je van hem houdt."

"Getrouwd!"

"Ik wens juf een raceauto."

"Lieve vrijheid!"

en, en daar ben ik het helemaal mee eens, daarom is het na 25 jaar tenslotte nog steeds feest:

"Het is leuk dat je met je man getrouwd bent!"

Gisteren trakteerde ik bij de kleuters, en vandaag in groep 5. Kleine zakjes snoepjes die in dankbaarheid werden ontvangen. Ook de jeugd van tegenwoordig is tevreden met feest op zakformaat.

Na schooltijd werd een jongen opgewacht door zijn broer uit groep 6. 
"Snoepjes? Waarom hebben jullie snoepjes?"

"Omdat juf Yvonne 25 jaar getrouwd is."

"Waarom krijgen wij dan niks? "

"Tja, omdat je broer nu toevallig bij mij in de klas zit, en jij niet meer."

"Nou, maar vorig jaar was je toch ook 24 jaar getrouwd?"

Heel eerlijk

Ik ben trots.

De kleuters zitten te eten aan hun tafeltjes. Ik ben zojuist naar de wc geweest. Daar moest ik eerst wachten, want een collega was me net voor. Toen heb ik nog een poosje staan praten met een paar kinderen uit de bovenbouw. Daarna heb ik dan toch echt gedaan wat ik kwam doen.

En nu kom ik terug in de klas, en mijn kleuters zijn nog steeds stil aan het eten. De timer staat nog aan, ik had hem op 15 minuten gezet, 15 minuten stil eten, best lang. Maar stil eten met een juf erbij is een ding. Stil eten terwijl de juf de klas uit is, is een heel ander level, dat is ronduit knap. Ik prijs mijn kleuters de hemel in. Een trotse juf met kleuters die zich groot voelen.

Als ik mijn eten op heb en het nog steeds stil is, maak ik van de rust gebruik om iets ter sprake te brengen.

"Ik wil graag even iets met jullie bespreken wat niet zo leuk is. Gisteren stond ik hier in de klas en ik keek naar de muur. En daar zag ik ineens allemaal letters. Er was gisteren iemand die aan het stempelen was, maar die niet alleen op zijn papiertje heeft gestempeld, maar ook op de muur en op het prikbord. Daar schrok ik wel een beetje van, want dat is natuurlijk niet de bedoeling."

Even is het helemaal stil in de klas. Iedereen laat de ernst van de gebeurtenis even op zich inwerken. 

Dan klinkt er een klein, timide stemmetje: "Maar dat gaan wij nooit meer doen..." 

Hij kijkt me niet aan, zijn voeten zijn een beter punt om op te focussen op dit spannende moment. 

Naast hem zit zijn vriend, die de bui al ziet hangen. "Ik heb dat niet gedaan!"

Ik besluit Vriend even te negeren en me te richten op Stempelaar. "Wat fijn dat jij meteen eerlijk zegt dat jij het hebt gedaan, en dat je ook weet dat dat niet nog een keer moet. Ik ben heel blij dat jij zo eerlijk bent." 

Hij mompelt iets over zijn Vriend. Timide als hij is, hij is niet van plan hier alleen voor op te draaien. Terecht ook, samen uit is samen thuis tenslotte.

"Ik heb dat niet gedaan!", herhaalt Vriend nog even, met iets minder bravoure nu. 

"En als je heel eerlijk bent, heb je het dan gedaan?"

"Ja, dan wel."

Als de andere kinderen naar buiten gaan, poetsen Stempelaar en Vriend de muur zo goed en zo kwaad als het gaat schoon. En ze gaan het nooit meer doen.

Nieuwe kleuters

Het is anders, dat wel. 

Vijf jaar lang verdeelde ik mijn week over twee scholen, de een om de hoek en de ander op een afstand van een uur fietsen. Sinds vorige week werk ik alleen nog maar op kruipafstand. Het is een combinatie van fijn en jammer. Wat had ik het naar mijn zin, wat heb ik genoten van mijn kleuters van een uur hier vandaan, en ook van mijn collega's in de verte. 

Op de school dichtbij heb ik ook kleuters, en ook één dag per week. Over een paar weken zullen deze kleuters ook voelen als mijn kleuters. 

En kleuters... ze blijven kleuters. Of ze nu dichtbij of een uur verderop op school zitten. Ze blijven kleuters, met dezelfde eerlijkheid ("dit is saaaaaaaai!"), dezelfde gekkigheid, dezelfde onschuldigheid. 

We puzzelen, we kleien, we tekenen, we bouwen en in de kring bespreken we wat we allemaal al weten

over de wereld. (Er wonen bosdieren en woestijndieren. En hij draait rond, en dan komt de zon) 

Het gaat al makkelijker dan vorige week. Als ik zing: "1, 2 3, 4, kijk maar even hier", dan draait Mannetje-dat-nog-niet-zo-lang-in-groep-1-zit zijn hoofd naar mij en luistert hij wat ik te zeggen heb. Zat hij vorige week niet langer dan een halve minuut op zijn stoel, nu redt hij soms toch al wel een minuut of 5. Als je er maar eens in de week bent, dan zie je de sprongen. 

Vandaag regent het. We gaan niet buiten spelen, maar in het speellokaal, de kleutergymzaal. En als we gaan gymmen, dan doen de kleuters dat in hun ondergoed en gymschoenen. 

"Juf, ik heb geen sgymschoenen!" 
"Dat geeft niet, als je geen gymschoenen hebt, mag je op je blote voeten gymmen." 
"Mag je ook op je sokken?" 
"Nee, niet op sokken. Dat is te glad, dan kun je uitglijden. Dat is gevaarlijk. Dus je gymt op je gymschoenen, of op je blote voeten."
"Maar juf! Mama heeft mijn gymschoenen nog niet meegenomen."

Als ik een keer of 3 heb verteld dat op blote voeten gymmen ook gewoon mag, een meisje dat voor het eerst gymmen heel spannend vindt mijn hand stevig vast heeft en Mannetje-dat-nog-niet-zo-lang-in-groep-1-zit zijn gymschoenen aan de goede voet heeft, met de tong naar boven en het klittenband dicht, kunnen we vertrekken. Geen kwartier lopen, maar gewoon bijna naast onze klas.

"Wat ga je ook alweer doen als je in het speellokaal binnenkomt?"
"Op de bank zitten!"

We oefenen een paar keer wat je moet doen als ik fluit. Op de grond zitten en luisteren. Nee, niet in het wandrek, op de grond. Nee, niet op de wiebelplank, op de grond. Ga maar zitten. Goed zo.

Daarna mogen ze gewoon lekker spelen. Er ligt van alles, om te mikken, te balanceren en te gooien en het is bijna jammer als het al tijd is om terug te gaan naar de klas. Gymmen is leuk, en toch niet zo heel erg spannend.

En dan doen we het omgekeerd. De gymschoenen gaan weer uit en in de gymtas in de tassenbak.

En iedereen trekt zijn kleren weer aan. Er is een sok kwijt, die wordt weer gevonden. Er zitten mouwen en broekspijpen binnenstebuiten, maar als je eenmaal weet hoe je dat moet oplossen is het makkelijk. En al snel zit iedereen weer aangekleed op zijn stoel. Ik strik nog wat veters en kijk opzij. Daar zit

Mannetje-dat-nog-niet-zo-lang-in-groep-1-zit , keurig op zijn stoel. Zijn laarzen aan, in zijn ondergoed. 

"Mannetje-dat-nog-niet-zo-lang-in-groep-1-zit, je moet je kleren nog aantrekken! Pak ze maar." Laarzen weer uit, broek aan. "Nee, niet zo, andersom." Ik houd de broek met het striktouwtje aan de voorkant voor zijn buik. Even later zit hij weer op zijn stoel. Aangekleed, met zijn kontzakken aan de voorkant en het striktouwtje bij zijn billen. Maar wél zelf gedaan!

En zo rollen we de dag door. Op het Digikeuzebord kiest Mannetje-dat-nog-niet-zo-lang-in-groep-1-zit voor kleien. Net zoals vorige week, gisteren en vanochtend. Ik denk dat er een muzikant in hem schuilt.