Allebei precies evenveel

 "Voor wie denken jullie dat die ene kruk in de kring is?"

Nieuwsgierig kijken de leerlingen juf Anne aan. Ze hebben geen idee/ "Voor de juf die vanmiddag komt helpen?" Nee, die hoeft nu nog niet in de kring te zitten, die heeft nog geen kruk nodig. 

"Ik weet het! Voor de koning!" Dat zou leuk zijn natuurlijk, voor de koning. Die is bijna jarig en die willen ze best vertellen dat we ter ere van zijn verjaardag koningsspelen hebben, komende vrijdag. Maar nee, de koning komt ook niet. Wel jammer. 

Ik sta in de deuropening van mijn buurklas. Anne is mijn buurcollega, de juf van mijn buurkleuters, de beren. Ze beseft dat het geen zin heeft de kinderen nog langer te laten raden en zegt: "Ik ga het jullie gewoon verklappen. Deze kruk is voor...... Juf Yvonne!" Met een weids gebaar word ik uitgenodigd op de kruk te komen zitten en dat doe ik graag. 

Vandaag hebben we 'collegiale consultatie.' Dat klinkt nogal heftig, maar eigenlijk komen we gewoon bij elkaar op bezoek in de klas, en dat is reuzegezellig. Mijn eigen klas is in de veilige handen van een collega en ik ben even heerlijk te gast bij de buurjuf. Ik maak mee hoe zij de dag begint, welke werkvormen ze inzet en hoe ze met de kinderen namen en lentewoorden in stukjes springt in hoepels. "Welk kind ga jij in stukjes hakken?" ... gniffel van het bezoek...  "Van welk kind ga jij de NAAM in stukjes hakken?" Ik zie betrokken en alerte kinderen, en een juf van wie ik nog veel kan leren. Zoveel fijne kneepjes die zij als echte kleuterjuf in haar repertoire heeft. Een cadeautje, dit halve uurtje bij mijn buurkleuters.

Later op de ochtend wordt het bezoek omgedraaid. Ik heb een rekenles klaargelegd voor groep 2. Mijn kleintjes van groep 1 mogen even lekker wat langer blijven buitenspelen met de buurjuf van de andere kant. Op de grond liggen cirkels met getallen. Ik heb twee klompen. Die leg ik bij het cijfer 2. Ik heb ook vier eieren. Die komen bij de 4. Ah, ze hebben het trucje door. De 7 stukjes van de puzzelkubus moeten bij de 7, logisch.

Maar de getallen liggen niet op volgorde, dat is wel onhandig, dan moeten we telkens zo zoeken. Eerst leggen de kinderen de getallen op de goede volgorde. Ligt het nu goed? Nee, de 9 en de 10 moeten nog omgedraaid. Mijn kleine stille katuitdeboomkleuter durft misschien niet zoveel te zeggen, maar die 9 en die 10, die draait ze zwijgend met een grote glimlach om. Nu klopt het wel. 

En nu gaan we het spelletje dat ik zojuist voordeed zelf doen. "Pak jij het getal 1 maar eens, en jij het getal 2... " De hoge getallen doen we met twee kinderen, da's wel handig. En nu mag je in de klas precies zoveel dingen gaan zoeken als op je kaartje staat. Dan leg je het neer  bij het getal en ga je weer zitten. Een moeilijke opdracht. Je moet weten welk getal je hebt, hoeveel spullen daarbij horen, en ook nog waar het dan ook al weer moet liggen. 

Even later hebben we 1 puzzel ("Maar dat zijn wel heel veel stukjes!" "Ja, heel veel stukjes, maar 1 puzzel, dus het is wel goed") 2 cirkels, 3 knuffels, en daarnaast 4 knuffels, 5 puzzelstukjes, 2 wortels, een courgette, een tomaat, een aubergine en een blaadje sla.... 6 stukken groente... 

Tevreden kijk ik rond, maar dan schrik ik. "Jongens, ik heb me vergist! Ik heb het kaartje van de 0 aan niemand gegeven, die is nog leeg!" "O, dat doe ik wel even juf!" Donker guitje en blond pretoogje springen allebei op om me even uit de brand te helpen. "Nee, maar dat hoeft ook niet!" roept groot brokje enthousiasme. Opgelucht (er is een groot acteur in mij verloren gegaan) zie ik dat hij gelijk heeft. "Ach, je hebt gelijk! 0 is niks, dus daar hoeft niks te liggen!" Triomfantelijk kijkt groot brokje enthousiasme me aan. Heeft hij dat eens even mooi opgelost!

Bij de tien liggen 10 kralen van de kralenplank, bijeengebracht door twee kinderen. "Kunnen jullie allebei precies evenveel terugleggen?" Ze denken even na. Ja, dat kan. Met elk 5 kralen lopen ze naar de kast. Bij de 11 liggen ook kralen. Da's slim, bij zulke grote hoeveelheden moet je geen knuffels nemen, dat past niet. 

"Kunnen jullie ook allebei precies evenveel terugleggen?" Ze verdelen de kralen.... Hm... de een heeft er 6 en de ander 5.... Nee, dat kan niet, allebei evenveel.... "Jawel hoor, roept grote krullenbol, dan moeten ze er eentje samen wegbrengen!" En ja hoor, zo lukt het, eerlijk verdeeld: Elk 5 en eentje samen. Da's 11.

Ook het bezoek van buurjuf Anne aan mijn groep voelt als cadeautje. Wat hebben we toch een mooi beroep en wat is het leuk om dat samen te delen. 

Zonder zin

" Juf... Ik ben eigenlijk boos op mezelf..."

Mijn blonde guitje kijkt niet zo guitig als anders. Boven zijn ogen vormt zich een verwarde rimpel. 

"O ja? Waarom ben je boos op jezelf?" "Ja, dat wéét ik juist niet..." 

Ik knik begrijpend. Het was me al opgevallen. Blond guitje kan het met iedereen vinden, is altijd vrolijk en heeft altijd pret. En deze ochtend, die nog maar nauwelijks begonnen is, heeft hij al een paar aanvarinkjes gehad met andere kinderen. Hij heeft duidelijk een offday. Wel knap evengoed, om dat al te kunnen herkennen en te benoemen als 'boos op mezelf' als je net 5 bent.  "Volgens mij ben je gewoon een beetje chagrijnig. Dat kan gewoon, iedereen heeft wel eens een dag waarop het allemaal niet zo lekker loopt. Geeft niks, doe maar een beetje rustig aan vandaag." 

Hij is niet de enige die een dag zonder zin heeft. Als ik in de pauze buiten loop in het zonnetje, hobbelt grote kleine dame met me mee. Er is niks, ze heeft gewoon geen zin om te spelen. Niet op de schommel, niet in het huisje, niet op een kar. Ze wil gewoon met mij meelopen. 

Soms word ik daar een beetje kriegel van, van die plakkinderen die niet bij me weg te slaan zijn. Vandaag laat ik het gebeuren. Ze loopt met me mee, achter me aan, naast me. Ik heb een schaduw. Mijn schaduw is een beetje kleiner dan ik, maar verder doet ze precies wat ik doe. Zet ik een stapje opzij, dan zet mijn schaduw ook een stapje opzij. Draai ik me om, dan draait mijn schaduw zich ook om. En wat begint als een beetje meelopen omdat ze geen zin heeft, wordt een spelletje. Ik steek mijn been omhoog. Het been van schaduwmeisje vliegt de lucht in. Ik hop vooruit. Schaduwmeisje hopt met me mee. Samen hebben schaduwmeisje en ik ook een schaduw. Onze schaduwen zijn langer dan wijzelf, want het is nog vroeg in de ochtend en de zon staat nog niet zo hoog.

Na een poosje komt minimeisje bij ons. Ook zij heeft niet haar beste dag. een beetje pieperig, dat is ze eigenlijk nooit. Ze sluit zich aan bij het schaduwspel. Onze schaduwen doen wat wij ook doen. Mijn schaduw is langer dan die van schaduwmeisje en minimeisje. Als we ons omdraaien zien we ze niet meer. Maar ze zijn er nog wel. En ze zitten aan onze voeten vast, onze schaduwen, behalve als we springen. 

En als we precies goed gaan staan... Dan zijn we een reuzeninsect!

Dikke pret, zo'n dag zonder zin!

O-benen

Rust in de klas. De kleuters zitten voor de televisie naar Huisje Boompje Beestje te kijken. Geboeid volgen ze wat er gebeurt. Het gaat over kleding en ontwerpen. Precies waar ons thema over gaat deze weken. "We kunnen niet de hele aflevering kijken, daar hebben we niet genoeg tijd voor, maar een stukje kan wel," had ik gezegd toen ik het filmpje aanzette. Nu is wel ongeveer tijd om op stop te drukken, want over 5 minuutjes moeten we naar huis

"WOEOEOEOEOEOEOEOE!"

Vanaf mijn plekje achterin de klas probeer ik te ontdekken wat de oorsprong van dit luchtalarm is. Ik zie niks, iedereen blijft op zijn stoel zitten. Dan zegt een van de kinderen: "Kleine jongen met grote ogen heeft in zijn broek geplast!" "Kleine jongen met grote ogen, kom eens bij me!" Brullend waggelt hij naar me toe. En inderdaad, nat, en niet een beetje ook. "WOEOEOEOEOEOE!" Hij is zijn eigen plaswekker, alleen aan de timing moet nog een beetje gesleuteld worden. 

Het was de laatste natte broek van vandaag, dat kon ook bijna niet anders. 

In de ochtend spelen we op het plein. Vandaag zijn we als laatste buiten, tussen 11 en 12 uur. Lekker, de zon schijnt, het is al heerlijk opgewarmd, veel jassen zijn opengeritst.

"Juf! Heb jullie nog nieuwe broeken?" Met o-benen komt spontaan grietje druipend naar me toe gehobbeld. 

"Nou... dat weet ik niet hoor!" zeg ik, half als plagerijtje, half serieus. De laatste keer dat ik een schone broek zocht was dat geen sinecure. 

"Jawel hoor! In de schuuuur!" Spontaan grietje rent, nog steeds o-gebeend, voor me uit door de gang naar het magazijn.  "Kijk, hier!" En zowaar, in de eerste bak waar ik in kijk zit een broek die haar past en in een andere bak blijkt een aardig voorraadje onderbroeken te wonen. 

"Nu nog een zakje," sommeert ze. Ze kent de procedure iets te goed; dit is vaker gebeurd. 

Ik pak een plastic pedaalemmerzak en geef die aan spontaan grietje, die inmiddels druk doende is met haar natte goedje. "Stop je natte spullen maar in het zakje." "Waar zijn mijn natte spullen?" "Nou, wat ben je aan het uittrekken?" "O ja..."

Ze redt zich verder prima zelf en ik neem even de tijd om te kijken hoe het met de rest van de kleuters buiten gaat. Die spelen nog in betrekkelijke harmonie in de zon. 

Ik loop weer terug naar spontaan grietje. Zittend op een krukje stopt ze het zakje met haar natte kleren in haar tas. Ze kijkt naar me op en zegt: "Was een ongelukje he?" "Haha, ja, dat mag ik hopen. 't Zou toch een een beetje gek zijn als je zou denken : 'Kom, laat ik nou eens even leuk in mijn broek gaan plassen,' vind je niet?"

Ja dat zou wel een beetje gek zijn, dat vind spontaan grietje ook. "Was een ongelukje he?" Zegt ze nog een keer. "Ja, het was een ongelukje,." Spontaan grietje knikt.  Het was een ongelukje, dat kan iedereen gebeuren. Nou ja, bijna iedereen...

"Jullie heb hier geen juffenbroeken he?"