en goeie reis terug!

"Juf, magkplassen?"

Tuurlijk mag 'ie plassen. We hebben graag dat 'ie dat op tijd aangeeft en dat 'ie zelf gaat. Het is namelijk al een keer of 3 a 4 mis gegaan vandaag, met even zovele kinderen. De eerste had het al voor schooltijd voor elkaar, net op het moment dat ik met hem naar gym zou lopen. Gelukkig heb ik een stagiaire en kon ik zelf snel vooruitlopen om de gymzaal open te doen voor de andere kinderen die daar gebracht worden. Er loopt een ventje in een joggingbroek waar hij vanochtend toch echt niet mee binnenkwam en Mini-echtminimeisje heeft een tuinbroek aan met ver aangesjorde hupzelen en omgeslagen pijpen. Reservekleren in haar maat hebben we niet op voorraad 

Misschien heeft het te maken met de drukke tijd waarin we leven. Alles is net even wat spannender als Sinterklaas in het land is, en dan vergeet je soms naar de signalen van je lijf te luisteren, als je kleuter bent.

Verder is er in onze groep niet zoveel van te merken. Ze spelen heerlijk en rustig met elkaar. 

's Middags is het zo vredig in onze klas dat mijn collega's en ik gewoon op een tafeltje kunnen gaan zitten kijken en genieten. Een paar kinderen spelen een spelletje, er wordt getekend,  de bak met lego staat op de grond en er valt geen onvertogen woord.

En af en toe herinnert er eentje zich dat ze nog een ontzettend leuk grapje kennen, van het Sinterklaasjournaal. Malle Pietje is de grappigste Piet van allemaal en vooral de jongetjes volgen graag in zijn sporen. Maar de essentie van het grapje is nog een beetje ingewikkeld.

Nooitopzijnstoelventje staat grinnikend voor mijn neus. Hij kan zich bijna niet goed houden, want hij weet al wat er gaat komen. Ik niet natuurlijk, dat maakt het nog veel grappiger.

"Juf.... hihi..... bedankt voor het komen, en goeie reis terug!!!"

En weg rent 'ie, gierend van het lachen. Heeft hij me even goed beetgenomen!

Mijn jas jeukt

"Juf, mag ik m'n jas uit?"

Stoere voetballer staat voor me, zijn armen al half uit zijn mouwen. Hij heeft vandaag zijn eigen bal meegenomen en deelt dit bezit harmonieus met zijn vriendjes. Daar krijg je het warm van.

"Nee Stoere voetballer, ik snap dat je het warm hebt, maar de wind is nog te koud. Misschien kun je vanmiddag wel je jas uit, maar nu nog niet." 

"Ja maar ik heb het heet!" Tuurlijk heeft hij het heet. Hij heeft een hemd, een shirt met lange mouwen met daaroverheen een voetbalshirt aan, en een dikke winterjas. Maar ik denk aan de minder actief rennende kleuters met minder warm aangeklede lijven en aan de snijdende wind. Als er een schaap over de dam is volgen er meer en als er een jas uitgaat, hangt al snel de hele kapstok vol. Meestal ben ik niet streng met jassen, maar vandaag hou ik voet bij stuk. Hij mag open, maar niet uit.

We spelen lang buiten vandaag. Waar vaak na een half uurtje de dichtheid van klachten toeneemt ("Juhuf....") blijft dat vandaag bijzonder beperkt, niet in de laatste plaats door onze snuffelstagiare, een oud-leerling die nu op de middelbare school zit en deze week komt snuffelen aan het werkzame leven. Waarom ze heeft gekozen voor het onderwijs is al snel duidelijk. 

Voor we het in de gaten hebben, heeft ze een stuk of 25 kinderen, pak hem beet een derde deel van het totale aantal kleuters, om zich heen verzameld in 'het rondje'. Ze wijst een zoeker aan die mag gaan tellen en de overige ongeveer 24 kinderen stuiven uiteen om een goed verstopplekje te zoeken. In het huisje, onder de glijbaan of achter een boom. Daarna haalt ze ze weer bij elkaar en is een ander de zoeker, en weer, en weer, en weer. De kinderen genieten en luisteren feilloos en zelf straalt ze het plein over.

"Juf, ik heb het echt HEEL HEET". 

"Ja Stoere voetballer, dat weet ik. Maar vanochtend laten we de jas echt aan." Hij kijkt me aan met een verontwaardigd gezicht, maar laat zijn jas aan. Een beetje. Ik zie aan zijn houding dat het laatste woord hier nog niet over gesproken is. 

Aan de andere kant van het plein zitten mijn twee kleinste kleuters gezellig naast elkaar. Klein jochie met stekeltjeshaar en Mini-echtmini-meisje met een staartje. Ze hebben elkaar wel gevonden, voor zolang als het duurt en beleven samen hun miniavonturen in de grote kleuterwereld. En soms is het al een groot genoeg avontuur om gewoon samen naast elkaar op het plein te zitten.

"Juhuf....."
"Ja Stoere voetballer..."

Zijn jas hangt inmiddels ongeveer halverwege zijn ellebogen. Aan kun je het niet meer noemen, maar uit is het ook niet echt. 

" Juf...... mijn jas jeukt..."  

Al voor hij het uitspreekt zie ik dat hij er zelf ook niet in gelooft. Hij geeft zich gewonnen, maar onder protest. Hij brengt zijn bal naar binnen. Met zijn vrienden gaat hij op het randje zitten mokken. Veel te warm om je druk te maken met die stomme jas aan. De vrienden hebben er niet zoveel last van, maar zijn solidair in staking. 

Voor eventjes, want die wind is toch maar koud. 

"Juf, mag ik mijn bal halen?"

Leerkuil

1. Maak een tekening van jezelf,.

2. Zet je naam op je getekende buik. 

3. Knip jezelf uit.

De opdrachtkaart stond op de tafel toen ze de klas inkwamen, er lagen kleine papiertjes en er stonden potten met kleurpotloden. 

Als ik de klas binnenkom, zijn de meeste kinderen druk aan het tekenen, een paar kinderen lopen nog wat rond en een enkeling kijkt gefrustreerd naar zijn lege blaadje.

"Ik kan niet tekenen!" 

Het is niet de eerste keer dat ik deze zin hoor in mijn verdiepingsgroepen. Ik kan niet... en vul dan maar wat in. Ik kan niet tekenen staat met stip op 1.

"Kijk eens achterom." Achter in de klas hangen de twee robotjes uit het Werkboek Mindset: Fixie en Growie. "Is dit een uitspraak die bij Fixie past of een uitspraak die bij Growie past?"

"Bij Fixie...." 

Ja, bij Fixie. Fixie heeft een Fixed mindset, een vaste mindset. Hij doet graag dingen die hij al kan, want dan voelt hij zich lekker slim. Hij maakt liever geen fouten, en als je ergens hard voor moet oefenen, dan ben je er waarschijnlijk niet zo goed in. 

Zijn vriendje Growie heeft een growth mindset, een groeimindset. Hij houdt van uitdagingen, leert graag iets nieuws, weet dat fouten maken erbij hoort en is bereid hard voor te oefenen als hij iets nieuws leert.

Iedereen denkt soms als Fixie en soms als Growie, al wil niet iedereen toegeven dat hij een innerlijke Fixie heeft. Juist degenen met een knoeperd van een Fixed mindset roepen Growie hoog van de toren, Maar zeg nou zelf, het is toch heerlijk om iets te doen waar je heel goed in bent en dat voor jou lekker vanzelf gaat. Maar als je iets nieuws wil leren, is het wel handig om Growie in je achterhoofd te hebben. 

Als je meteen roept "Ik kan niet tekenen" en je gaat het niet eens proberen, dan komt er geen poppetje op papier. 

Alle poppetjes zijn getekend en iedereen heeft voor zichzelf een doel opgeschreven waar hij aan wil werken. Beter begrijpend lezen, een hockeytrucje, goed plannen, beter leren keepen, Spaans leren, het nieuwe liedje van pianoles of niet meer zo snel boos worden als ik verlies met een spelletje.

En wat ga je doen om dat doel te bereiken? Vooral veel oefenen, want dat werkt. Soms is het saai, maar je moet er wat voor over hebben om je doel te bereiken. Hulp vragen, de kunst afkijken van iemand die het al heel goed kan.

"Ik zat op keeperstraining, maar daar ben ik afgegaan, want ik vond al dat commentaar van de trainers irritant. Maar misschien wil ik er dan toch wel weer op...."

En dan de leerkuil. Als je iets nieuws leert, duikel je vaak de leerkuil in. En voor je aan de overkant bent en geleerd hebt wat je wil leren, moet je klimmen, soms een muurtje van angst en zenuwen over, doorzetten, hulp vragen misschien en vooral oefenen, heel veel oefenen. 

Waar sta of zit je in de leerkuil? Afgelopen week hebben alle kinderen zichzelf in de leerkuil gezet op de plek waar ze op dat moment stonden. Sommigen waren al een aardig eindje op weg, anderen duikelden net op de kop naar beneden.

Deze week hebben ze aan hun doel gewerkt. Of niet. En misschien zijn ze wel een stukje opgeschoven in de leerkuil. Wie dat van zichzelf vindt, mag zijn poppetje verzetten. Sommige kinderen waren het bestaan van het doel eigenlijk een beetje vergeten. Geeft niet, maar dan kom je niet vooruit. Veel kinderen schuiven toch wel een stukje op. En één jongen zet zichzelf een stukje terug, want hij blijkt aan zijn doel een grotere kluif te hebben dan hij had voorzien. Ook een mooi inzicht!

Als je aan het begin van de leerkuil staat en je kijkt over het randje, dan is dat heel erg eng! Want je weet dat je iets heel spannends gaat doen: Iets leren dat je nog niet kunt. En je weet dat je vaak gevoelens van frustratie tegen kunt komen en dat je soms wil opgeven. en dat je moet oefenen en keihard werken om er weer uit te komen. Het is dus eigenlijk superstoer als je wel die leerkuil induikt. 

Ik vertel de kinderen dat grote mensen dat ook nog steeds spannend vinden, die leerkuil, hartstikke handig als ze dat nu al leren dus. 

"Jij ook?" 

"Ja, ik ook. Ik moet een nieuw stuk leren op mijn cello. En ik vind het supermoeilijk. Afgelopen week was ik er nog niet aan begonnen en toen stond ik bovenaan bij de leerkuil en ik durfde eigenlijk niet naar beneden. Maar ik heb hulp gevraagd aan mijn cellojuf en nu sta ik hier: 

Ik wijs onderaan in de leerkuil. Helemaal beneden. Ik snap het stuk nu wel, maar ik kan het nog lang niet goed spelen. "En ik wil hier naartoe." Helemaal naar boven, bij dat vlaggetje. 

"En weten jullie wanneer ik daar wil zijn? Morgen."

Ik word ongelovig aangestaard. MORGEN?

"Is dat realistisch jongens?" Nee. dat is niet realistisch, dat moet ik toch wel snappen. Ja, ik snap het wel, maar ik wil het toch, want morgen is de orkestrepetitie.

"Vind jij dat dan ook eng?"

Best een stoere vraag eigenlijk. 

"Ehm, ja, dat vind ik hartstikke eng. Want ik zit vooraan en iedereen ziet het als ik het niet kan. En als ik aan het oefenen ben, en het lukt niet meteen, dan denk ik soms dat het nooit gaat lukken. Dus ik wil het eigenlijk nu kunnen. Maar ja, zo werkt het niet."

Af en toe gooi ik er zo'n persoonlijk verhaaltje tussendoor. Ik merk dat het werkt, dat het kinderen helpt om ook dichter bij zichzelf te durven komen.

Volgende week zal ik ze vertellen hoe het ging, bij de orkestrepetitie. Maar vanmiddag ben ik eerst nog even heel erg hard gaan oefenen.