Was het maar zo'n feest!

"Hé, Stoere Puber!" Stoere Puber staat te wachten bij de bushalte waar ik met mijn kleuters langsloop van de gymzaal terug naar school. 

We hebben voor het eerst dit schooljaar weer in de gymzaal gegymd en hoewel het een hele onderneming is, een kwartier heen lopen, een kwartier terug, hulpouders regelen, moeie kleuterbeentjes, losse veters, en af en toe een ruzietje en dan toch maar een wissel in loopmaatjes, zijn we toch blij dat we nu weer echt kunnen gymmen. In onze gymkleren, of een joggingpak ("Juf, Sij saat in se pinana simmen") en met echte coole gymdingen, zoals ringen.

Energiebommetje liep verplicht aan mijn hand, want zijn energie knalde er bijna uit vandaag en ik moet alle zeilen bijzetten om hem niet voor de rest van de dag kwijt te zijn. Hij wil niet met mij, maar met een vriendje, maar ik durf hem nog niet los te laten.

Tot er opeens van verder achter in de rij een gil en dan een huil klinkt; Watnouvier. Zij kneep eerst, dat weet ik bijna zeker, maar haar loopmaatje werd te boos en kneep ook. Hard. En nu willen ze niet meer samen lopen. En dus wend ik me tot energiebommetje. "Denk jij dat je met Watnouvier in de rij kunt lopen? Kan ik jou vertrouwen?" Energiebommetje knikt serieus. Hij voelt aan dat hij dit niet moet verbruien en geeft Watnouwvier een hand, loopmaatje komt bij mij.

Niet veel later heeft Watnouvier het voor elkaar. Zonder veel moeite windt ze hem als een volleerde verleidster om haar vinger. Energiebommetje heeft als een galante heer haar tas overgenomen. Eerst in zijn hand, maar dan kan hij haar niet meer bij de hand houden, dus dan maar op zijn rug. Een stoer energiebommetje met een prinsessentas. 

Stoere Puber ziet mij lopen, in mijn blaartrekkend gele vestje en gromt me een puberige maar niet onwelwillende groet toe. Hij hoort bij mijn andere leven, op mijn andere school in mijn woonplaats, waar ik het regelmatig met hem aan de stok had en ik niet alleen, maar waar ik toch ook altijd wel een soort zwak voor hem bleef houden. Omdat hij op hoog niveau sport, zit hij niet op een middelbare school in de buurt, maar op de school tegenover die van mijn kleuters, en af en toe komen we elkaar tegen.

Energiebommetje is de rest van de dag mijn vriend. Hij helpt me met opruimen, komt als ik hem roep en wil best even een foto van me maken als we in de buurklas aan het spelen zijn, waar een heerlijke bureaustoel staat. Ik neem het ervan en kijk vanuit mijn comfortabele positie naar mijn heerlijk spelende kleuters. Achterover hangend, benen op een krukje. En dan staat de nog behoorlijk verse directeur in de deuropening. En hij snapt het nog ook. Soms moet je je er helemaal niet mee willen bemoeien, maar alleen maar kijken. En dan noem je het gewoon observeren, goed bezig.

Meeloopmaatje is onder de indruk van Stoere Puber. Hij kijkt al lopend om, zijn ruzie met Watnouvier alweer vergeten. "Is dat jouw broer?"

Ik schiet in de lach en loop naar Stoere Puber toe. "Stoere Puber! Een van mijn kleuters vraagt of je mijn broer bent!"

Zijn norsige pubergezicht breekt open. "Nee," zegt hij met een brede grijns, "was het maar zo'n feest!"

Energiebommetje met een hart

"Energiebommetje.... STOP!"

Helemaal tot stilstand komt hij niet, maar hij mindert vaart en draait zich om. Achteruit loopt hij langzaam verder bij me vandaan, zijn hoofd op onweer. Ik versnel bijna onmerkbaar mijn pas, zodat ik wat dichterbij kom. 

"Die stopt niet hoor", zegt de gymmeester nog. "Iemand anders had zijn staartbal opgeruimd en dat wilde hij zelf doen." Ik hoor aan zijn stem dat hij het onzin vindt. De gymmeester houdt niet van gemiep. 

"Energiebommetje, ik zie dat je boos bent. Maar je bent niet boos op mij, dus je hoeft niet bij mij weg te lopen. Weglopen is gevaarlijk."

Het onweersgezicht blijft, maar de pas is eruit. Energiebommetje blijft staan en ik kan mijn arm op zijn schouder leggen. "Ik zie dat je boos bent, wil je me vertellen wat er gebeurd is?" Onwillig haalt hij zijn schouders op. "Klopt het dat jij graag zelf je staartbal had willen opruimen, maar iemand anders dat deed?" Het klopt. En nu is hij boos en verdrietig. 

Voor een groot mens, en zeker voor een gymmeester, lijkt zoiets misschien een futiliteit, en niet de moeite waard om een probleem van te maken. Maar Energiebommetje  krijgt best vaak te horen dat hij moet gaan zitten, stil moet zijn, rustig moet doen, moet stoppen met stoeien, sorry moet zeggen, iets anders moet gaan doen, moet luisteren. Maar hij is ook heel lief en behulpzaam, en helpen met opruimen is belangrijk voor hem. Dat zijn de momenten waarop de grote mensen om hem heen blij met hem zijn, en het zijn de momenten waarmee hij zijn zelfbeeld hoog houdt. 

Hij is niet eigenwijs, nu niet tenminste, hij is zichzelf staande aan het houden in de grote wereld.

"Het zou toch zonde zijn als jij nou een boze bui houdt vanwege die staartbal, terwijl we eigenlijk nog een leuke gymles aan het doen zijn. Er is nog een spelletje dat jij nog niet gedaan hebt. Als ik jou was zou ik nog even lekker mee gaan doen." Nog niet helemaal ontdooid, maar toch overtuigd, hobbelt hij naar het laatste spel: met een tennisracket met een bal erop een rondje lopen. Echt moeilijk. Maar hij doet weer mee, terwijl een ander groepje nu aan het overgooien is met de staartballen.

Als de gymmeester gefloten heeft, is het tijd om alles op te ruimen. 

Niet ver bij Energiebommetje vandaan heeft Minimeisje een staartbal in haar handen. Poppenkind loopt naar haar toe, trekt de bal uit haar handen en geeft hem een zwieper. De bal vliegt weg en Minimeisje kijkt hem beteuterd na. En daar gaan Energiebommetje, naar de staartbal. Er zijn nog meer kinderen onderweg, maar Energiebommetje is er als eerste en grist de bal van het veld. Kan 'ie toch nog een bal opruimen.

Maar dat doet hij niet. Met de bal loopt hij naar Minimeisje en geeft hem aan haar, zodat zij hem zelf op kan ruimen. Minimeisje huppelt weg, de bal in haar handen. Energiebommetje blijft achter, met tranen vlak achter zijn ogen, want hij had hem echt graag zelf opgeruimd. Maar zijn hart was groter dan zijn ego.

Niet veel later zit energiebommetje in de klas met zijn schrift voor zich. Hij schrijft. Hij schrijft letters die hij zelf nog niet kan lezen. Ik ook niet. Een M en lange kriebelstrepen komen op het papier. 

"Kom, we gaan echte woorden schrijven" Zachte Kijker trekt Energiebommetje mee naar de taalhoek en samen schrijven ze de woorden van de woordenmuur over. 

Het gaat ook nog wel een keertje mis vandaag. Als we naar binnengaan na het buitenspelen, blijft hij buiten, hij komt niet in de rij, maar rent weg bij mijn collega, en ik vertik er achteraan te rennen. Na 5 minuten, net als ik hem wil gaan roepen, komt hij toch binnen, schuldbewust. We hebben een gesprek over gevaarlijk, want wat als je hard zou vallen, over luisteren en over was het eigenlijk leuk, in je eentje buiten terwijl wij allemaal al binnen waren? Nee, dat ook eigenlijk niet. En als ik zeg dat hij nog wel even sorry moet zeggen tegen de juf waar hij van wegliep, doet hij dat met heel zijn hart. 

Eigenlijk houdt iedereen van Energiebommetje. Hij is veel te druk, en we worden vaak erg moe van hem. Hij kan geen twee minuten op zijn stoel zitten en hij maakt veel lawaai. En hij doet ook wel vaak kinderen pijn, maar dan heeft hij altijd spijt. En hij is het beste van iedereen in de klas in helpen en in troosten. En zijn hart, dat zit precies op de goeie plek.

We kunnen het niet laten en dus zingen we erbij

Dit is dan het eind van onze fijne Cantorij,
leuke Cantorij, unieke Cantorij. 
We kunnen het niet laten en dus zingen we erbij
Bedankt hoor lieve Co!

Ja, dit is het dan. 

Afgelopen zaterdag gingen we eruit met een knaller. Ons jubileumconcert; 45 jaar Cantorij Emmeloord, waarvan ik 36,5 jaar heb meegezongen. En eigenlijk nog iets langer, want als kleine Yvonne zong ik ook al een paar jaar bij de Kindercantorij, met een blauw rokje, wit bloesje en niet te vergeten rood hesje met een gouden knoopje met een kettinkje om 'm te sluiten. Ik vond het heerlijk, tot Co haar denkbeeldige stokje had overgedragen aan een strenge meneer die heus wel aardig probeerde te zijn, maar het niet voor elkaar kreeg een groep kinderen lekker te laten zingen. 

Een aantal jaar later ging bij ons thuis de telefoon. Co Jongsma, of ik haar nog kende? Tuurlijk kende ik haar nog, van de Kindercantorij! Of ik geen zin had bij de Jeugdcantorij te komen, ze konden  nog wel een alt gebruiken. Of ik daar zin in had? Het koor waar ik als kind altijd zo tegenop had gekeken, omdat ze zo sprookjesachtig mooi konden zingen? Natuurlijk had ik daar zin in! Ze repeteerden op zondagmiddag bij de dirigente thuis, want op zondagmiddag kan iedereen.

En zo kwam ik bij de Jeugdcantorij, die later van naam veranderde en Jongerencantorij werd, en toen ons oudste lid 30 werd en vond dat dat te oud was voor een jeugdkoor moeiteloos schakelde naar Cantorij, want Marike wilden we niet kwijt!

De Cantorij, die al lang geen cantorij meer is, maar een kamerkoor dat al lang niet meer in een kamer repeteert, het is zoveel meer voor me geworden dan een koor. Vrienden zijn het geworden, familie, mensen zo dichtbij dat ik door en door mezelf kon zijn. We hebben zoveel meegemaakt samen.
Kooruitjes met interessante plekken, gekke spelletjes en malle opdrachten, en altijd werd erbij gezongen, een reis naar Canada, concerten, concoursen die we regelmatig wonnen, trouwdiensten (waaronder de onze), doopdiensten, maar ook rouwdiensten, 3 van onze leden hebben we moeten laten gaan, waaronder Rina, die een dierbare vriendin van me was en die dat in mijn hart nog steeds is. 

Al op mijn 18e vertrok ik uit Emmeloord, eerst naar Utrecht, en een goeie 20 jaar geleden naar Warnsveld. En al die tijd reisde ik heen en weer, op de zondagmiddag, al is de frequentie al heel lang geleden afgenomen naar eens in de twee weken. Dat ik er niet elke week was, werd met liefde geaccepteerd door de rest, want mij wilden ze ook niet kwijt.

Cantorij Emmeloord was lang te horen.

Cantates, motetten, gezangen en psalmen, werk'lijk een lust voor uw oren!

Cantorij Emmeloord stopt nu met zingen.

Vandaag een concert met een reünie, foto's, afscheid en meer van die dingen.

We zijn op tijd gestopt. Op tijd om nog mooi te kunnen zingen bij onze Grote Finale. Het klinkt niet meer zoals vroeger, maar dat is geen wonder. We zijn geen 20 meer. We zijn 40,- 50-, 60-plussers en Co.... die is 82. Dirigeren houdt je jong, dat blijkt. 

Het afscheid was innig. De middag gezellig, met oud-leden, herinneringen, foto's, en natuurlijk met zingen. Het concert was, ach nee, niet perfect, maar toch was het een perfecte avond. De kerk zat vol met allemaal mensen die ons nog een keer wilden horen zingen. Co's broers waren ervoor uit Canada gekomen, en speciaal voor mij waren er mensen uit Groningen, Warnsveld, Utrecht... dat is bijzonder. Gedragen door de mensen om ons heen, en het verdriet omarmend om geliefden die er niet bij waren, vierden we ons afscheid groots.

Gisteren hadden we onze nazit, of zoals de broer van Co het veel mooier noemde "The afterglow".

En warm was het. Een middag vol gezelligheid, nog een beetje zingen, veel knuffels en alle tranen die zaterdag niet kwamen. 

Wat ga ik het missen. Het zingen, bij dit koor, al blijf ik natuurlijk zingen. Maar dat is niet hetzelfde.

Wat ga ik ze missen. Wenda, Neeke, Marike, Anja, Harry, Co en alle anderen die me zo dierbaar zijn geworden. We verliezen elkaar niet uit het oog en het oor, en de liefde blijft. De liefde voor muziek en de liefde voor elkaar.

Dit is dan het eind van onze fijne Cantorij

mooiste Cantorij, geliefde Cantorij

We kunnen het niet laten en dus zingen we erbij

Bedankt hoor lieve Co!