Nieuwe woensdagjuf

 "He, kijk jongens, nu staat niet alleen juf Hanneke, maar ook juf Yvonne in de klas! Juf Yvonne, zullen wij ons geheimpje dan ook maar meteen aan de kinderen vertellen?" 

Ik ben even binnengewipt bij de giraffen, mijn buurkleuters. Ik ben vanochtend op mijn vrije dag naar school gefietst, speciaal voor de schoolfotograaf. De kans om nog even met mijn duo-collega, die volgend jaar naar een andere school gaat, en onze tijgers op de foto te gaan, laat ik niet voorbij gaan. 

Het is een vak apart, schoolfotograaf. Je begint met een klontje opgewonden kleuters. Daarin schep je langzamerhand orde. "Jullie op de bank daar achter. Nee, staan. Jullie op dat tafeltje, deze twee op dat tafeltje. Durf jij op die hoge stoel? Nou jullie ervoor,  jullie ernaast...  Nee, niet aan elkaar zitten! Jullie op dat bankje, jullie moeten wel blijven staan, anders zie ik jullie niet! Juffen op de krukjes, verlegen meisje op schoot... En dan jij je hand op de schouder van de juf. Jij je knie die kant op, nee, je andere knie. Nee, de andere kant op! Niet staan op die hoge stoel, zitten!! Juf, nog ietsje naar die kant! Andere kant, beetje naar achter ook..."  Er moet nog een snotneus afgeveegd, nog een veter gestrikt, andere schoen ook, en dan wel weer je voet zoals die zonet lag. 

En dan schallen er allerlei lekkernijen over het plein, die de groep, inclusief juffen, braaf naschalt: "Koekieieieies! Macaronieieieieieie! Spaghettiiiiiiii!: Broccoliiiii! Sushiiiiiii!" Als daar geen mooie tandpastalachfoto's uit voortkomen....

En nu naar de portretfoto's. "Blond dromertje! kom nou, we gaan nu nog niet spelen, straks pas. Eerst op de foto. Als je er dit jaar wéér niet op staat, krijgen we ruzie met je moeder!" Na het debacle van vorig jaar heeft mijn duo besloten dat er dit jaar toch een aftekenlijst moet komen. De portretfotograaf ziet het. "Ah, eentje gemist de vorige keer? Maak ik twee keer per jaar mee, en het jaar daarop hebben ze dan op die school een aftekenlijst."

Nadat iedereen vrolijk of een beetje gespannen op de foto is gekomen, kan ik eigenlijk wel weer naar huis. Ik blijf nog even kletsen op het plein en wip dan even binnen bij de buurkleuters, de giraffengroep.

Met juf Hanneke, de juf van groep 3 sta ik bij de deur. De oudste kleuters die na de vakantie naar groep 3 gaan, komen bij haar in de klas, dat weten de kinderen al. "Maar, wie staat er altijd op woensdag in de groep als ik een dagje vrij ben?" Juf Diane kijkt de kring rond. Zouden ze de naam nog weten? Zo lang is deze woensdagjuf er nog niet. "Juf Marieke!" "Ja, juf Marieke. Maar die gaat volgend jaar ook weer op een andere school werken. Wie denken jullie dat dan volgend jaar op woensdag zal komen?" "Die juf met die blauwe ogen!"

Midden in de kring, ten overstaan van alle kleuters, kijkt Diane me diep in de ogen. "Nee, bruin! Welke juf met bruine ogen zou volgend jaar onze juf op de woensdag worden?" Lachend kijken we elkaar aan. Ze hebben het nog steeds niet door.. Best ingewikkeld, ook al die juffen, juf Hanneke, Juf Yvonne, hou ze allemaal maar 'ns uit elkaar...

En dan valt het kwartje bij een kleine giraf in een lichtblauw T-shirt, ineens weet hij het: "Juf Vonneke!"

Sensomotoriek

"Die is lekker sensomotorisch bezig geweest!"

Ik schiet in de lach, niet voor het eerst vandaag. Soms gebeuren er dingen die niet de bedoeling zijn en waar je bijna boos om wordt. Op een dag met mijn kleuters zijn er best veel van dat soort momenten. Meestal zijn ze echte boosheid niet waard, en als je er nog een keer naar kijkt is 't eigenlijk nogal grappig. 

"Juf, blond ventje is de zeep aan het proeven!" Ehm... ja, niet de bedoeling natuurlijk, en ik vertel hem ook wel even dat 'ie dat echt niet moet doen, want sommige zeep is echt niet gezond. Maar bij de gedachte aan een moeder die zich vanavond afvraagt waarom de wc toch zo lekker ruikt kan ik een glimlach niet onderdrukken.

De sensomotoriek is een heel belangrijk onderdeel van de ontwikkeling van het jonge kind. De samenwerking van je zintuigen en je beweging, daar komt het op neer. Een bal die je op je af ziet komen kunnen vangen, je evenwicht bewaren als je op een losse steen stapt, fietsen, schrijven, viool spelen, aan de kant springen als er iemand die niet kan sturen op een kleuterkar zit, geduwd door iemand die wel hard kan rennen...

Best essentieel allemaal. 

De sensomotoriek is te trainen door allerlei heerlijke activiteiten die een hoop troep geven: spelen met zand en water, letters op tafel schrijven met scheerschuim, kleien, vingerverven, tompoezen eten en nog veel meer. 

Handen wassen bijvoorbeeld.

Niet voor het eerst staat mijn ondernemend grietje bij de wasbak, met haar handen voorzien van genoeg zeep voor de halve klas. Bij  het binnenkomen vanochtend was zij ook degene waarbij de handenwasrij stagneerde, en na de eerste keer buitenspelen zat ineens de wasbak vol met schuim, juist toen zij er stond, toevallig. De eerste twee keer had ik haar streng maar geduldig verwezen naar de handdoekjes en haar stoel. Deze keer kon ik het niet nog een keer laten gaan, genoeg is genoeg. Zonder woorden pak ik haar bij de schouders en dirigeer ik haar naar een rustige plek. Ik zet haar op haar stoel tegen de schuifdeur tussen onze klas en onze buren.  Daar zit ze, verbaasd kijkend naar haar zeephanden. "Ja maar juhuf... ik heb..." Met grote ogen kijkt ze me aan. Buurjuf ziet het schouwspel aan en als onze blikken elkaar kruisen draai ik me even stiekem proestend om. En dan gaat ondernemend grietje door met haar sensomotorische ontwikkeling. Voelen wat er gebeurt als de zeep langzaam opdroogt, eerst is het zacht en schuimig, dan gaat het plakken. En he... na een poosje, als de rest van de klas al lang aan het werk is, lijkt alle zeep weg! "Goed zo, ga nu je handen maar afspoelen en dan mag je je tekening afmaken." 

Het past allemaal prachtig in ons thema, wat een water. Aan een tafel in de hoek van de klas zijn een paar kinderen op een groot vel papier zichzelf met wasco aan het tekenen in bad (nee, daar zie je niks van, is veel te diep!) Met wc-rolletjes stempelen ze zeepbellen er omheen. 

Aan de muur hangen de voorbeelden van kinderen die dit kunstwerk al gemaakt hebben: stokpoppetjes, lijven, gekleed en ongekleed, hoofden die net boven de rand uitkomen, prinsessen in wulpse jurken, met mooie zeepbellen in de lucht en op het water. 

3 van de 4 kunstwerken van vanochtend vallen onder de kwalificatie "lekker sensomotorisch bezig geweest" . De vierde heeft prachtige bellen getekend, en boven de badrand teken haar hoofd en dat van haar broertje uit. Gezellig samen in bad. 

Haar handen, haar shirt en de tafel zien er wel nogal sensomotorisch uit, dat dan weer wel...

Ubi caritas et amor

 Kampereiland, Kerk

Wat gek is dit. Het klinkt net als anders. De stem is hetzelfde, de intonatie, precies zoals altijd. 

Kampereiland, Witte Brug

Ik verbaas me over hoe gewoon het voelt, in de bus op weg naar de koorrepetitie. De koorrepetitie van het koor waar ik al 33 jaar bij zing. En 5 dagen. Het is 33 jaar en 5 dagen na mijn eerste uitvoering met de Cantorij. Wij van de Cantorij deden mee aan een concours en we wonnen. En hoewel ik al wat langer mee repeteerde, is 15 juni mijn jubileumdag, samen met de koorvriendin die ons toen voor het eerst hoorde en die ook nog steeds meezingt.

Bunschotenlaan, u kunt hier uitstappen voor de Talmahof.

Het voelt zo gewoon. 2 uur heen, 2 uur terug met fiets, bus en trein, om 1,5 uur te zingen. Want dit koor, deze mensen, ze passen om me heen als de fijne jas die ik op een dag als vandaag in mijn rugzak laat zitten. Geen groep mensen waar ik me zo thuis voel als bij de Cantorij.

Diemenlaan, u kunt hier uitstappen voor de Diemenhof.

Zo gewoon, maar tegelijk… man, wat bijzonder is dit.  Sinds maart vorig jaar hebben we niet meer gezongen. Een jaar en ruim 3 maanden geen Tallis, geen Gjeilo, geen Whitacre, geen Bach, geen Sweelinck, geen Byrd. Geen sopranen, geen alten, geen tenoren, geen bassen, geen dirigente. Wat heb ik het gemist, wat heb ik hen gemist.. De wereld kwam tot stilstand met een doffe dreun. Geen contact, geen knuffels, geen volle klassen, niet reizen en zeker niet zingen. Ons jubileumconcert ging niet door en de vervangende datum ging ook geruisloos voorbij.

Bij het busstation stap ik uit. Ik word opgepikt door cantorijvrienden en samen gaan we naar het huis van de dirigente. Onder de grote magnolia midden in de heerlijke tuin zingen we een van onze favorieten, Lieve Magnolia. We hebben er een stuk of 60, favorieten, we hadden wel 3 jubileumconcerten vol kunnen zingen.

We zingen wat nieuwe stukjes, prima vista. “Een beetje koor zingt dit zo weg.” En we zingen wat oude bekenden die we bijna of helemaal uit ons hoofd kennen. We zijn niet een beetje koor, we zijn koor van onze kruin tot aan onze tenen, van binnen en buiten. Wat is het heerlijk om weer te zingen, samen, van nog een beetje voorzichtig met onze uitgedroogde stemmen de noten proeven tot voluit en heerlijk samen muziek maken.

Ubi caritas et amor, Deus ibi est.

Vriendschap en liefde in overvloed, en God stuurt vogels om met ons mee te zingen.